ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 192

น่าแปลก.. พอเข้าสัปดาห์ที่แปด อาการแพ้ท้องก็หายไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ไม่มีอาการเวียนหัวตอนเช้า รู้สึกอยากอาเจียน หรือกินอะไรไม่ได้อีกต่อไป แม่ลูกสองกินทุกอย่างที่ขวางหน้า เหมือนชดเชยช่วงเวลาสองสัปดาห์กว่า ๆ ที่กินอะไรไม่ได้ให้เต็มที่

อินทัชไม่ค่อยกล้าห้ามเพราะกลัวว่าภรรยาจะโกรธอีก รวมถึงอลิษาก็ชอบยกลูก ๆ มาอ้างว่าที่กินเยอะเพราะลูกหิว กินกันเก่งจนจะกลายเป็นหมูในท้องเธออยู่แล้ว เขาจนปัญญาเลยได้แต่เตือนกลาย ๆ ไป ยังดีที่คนท้องอ่อนไม่ได้ดื้อดึง

อะไรที่ไม่ดีต่อลูกน้อยทั้งสอง อลิษาไม่ทำ

ยกเว้นเรื่องเดียว..

“เอางานมาทำที่บ้านก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอลิษา คุณจะรีบกลับไปทำงานทำไม ยังท้องอ่อน ๆ อยู่เลยนะครับ”

“แต่ถ้าลิษาท้องโตกว่านี้คุณหมอก็จะบอกว่าห้ามไปเพราะท้องแก่ใช่ไหมคะ” อลิษาดักอย่างรู้ทัน อยู่กันมาจนถึงป่านนี้ถ้าไม่รู้ก็คงไม่ใช่ผัวเมีย คุณหมออินทัชน่ะขี้กังวลเกินไป กังวลกับทุกเรื่องทั้ง ๆ ที่บางเรื่องมันไม่ได้น่ากังวลขนาดนั้น

“ผมเป็นห่วงคุณ”

“คนท้องไม่ใช่คนปกติลิษารู้ แต่คนท้องก็ไม่ใช่คนป่วยติดเตียงนะคะ” อลิษาสอดแขนเข้าไปกอดรัดเอวสอบ “ให้ลิษาไปทำงานเถอะนะคะ อยู่แต่บ้านลิษาเบื่อ ลิษาสัญญาว่าจะระวังตัวเองเป็นอย่างดี ไม่ให้ลูกหมูทั้งสองเป็นอะไรไปเด็ดขาด”

“แต่ว่า..”

“คุณสามีไม่สงสารมะปรางเหรอคะ เด็กคนนั้นต้องหอบงานมาให้ลิษาทุกวัน กว่าจะได้กลับบ้านก็ค่ำมืด ถึงจะได้เงินเดือนเยอะขึ้นแต่ทำงานหนักแบบนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ”

“.....”

“คุณหมอ.. คุณสามีขา นะคะ นะ.. ลิษาสัญญาว่าจะรายงานตัวตลอด แพ้ท้องหรือทานอะไรจะส่งให้ดูจนคุณหมอรำคาญเลยค่ะ”

“ผมไม่มีทางรำคาญคุณหรอกครับ”

“แค่เปรียบเทียบค่ะ แค่เปรียบเทียบ”

อินทัชถอนหายใจ เขากังวลเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ ตอนที่ภรรยาอยู่บ้านเขาไม่จำเป็นต้องห่วงมาก เพราะบางครั้งพ่อกับแม่เขาอยู่ด้วย ไหนจะป้าจิต และเด็ก ๆ คนงานในบ้านที่คอยสอดส่องดูแล ถ้าอลิษาไปที่ทำงานใครจะดูแล

“ก็ได้ครับ แต่..” อินทัชยอมตามใจภรรยา แต่ไม่วายมีข้อแม้ “ผมขอคอนแทคคุณมะปรางไว้ได้ไหมครับ”

.

.

“กรี๊ดดด ไม่คิดไม่ฝันว่ามะปรางจะได้ไลน์คุณหมอ”

มะปรางส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดในลำคอ พร้อมหมุนตัวไปมาจนอลิษาเวียนหัว ผู้บริหารพ่วงตำแหน่งหม่าม้าของสองหมูยกยาดมขึ้นดม พอมะปรางเห็นแบบนั้นก็หยุดทุกอย่างลงทันที ก่อนจะเดินเจี๋ยมเจี้ยมเข้าไปใกล้พี่สาวที่เป็นเจ้านายด้วย

“แฮร่”

“อะไรจ๊ะ”

“มะปรางเล่นใหญ่ไปหน่อย ขอโทษค่ะ”

“พี่ไม่ได้ว่าอะไร” อลิษาโบกมือ “แค่ช่วงนี้ติดยาดม มันหอมนะ พี่ไปอยู่ที่ไหนมาไม่เคยใช้”

ได้ยินแบบนั้นมะปรางก็หายกังวล ผู้ช่วยสาวกลับเข้าสู่โหมดจริงจัง เอ่ยรายงานเรื่องงานหลาย ๆ อย่างของบริษัทให้อลิษารับรู้

.

อลิษาเดินนวดนาดเข้าไปในภัตตาคารอาหารจีนชื่อดัง เมื่อเห็นเป็ดปักกิ่งที่บริกรถือผ่านหน้าไปท้องก็ร้องขึ้นมาทันที เธอลูบท้องที่ยังคงแบนราบเบา ๆ โยนความผิดไปให้สองหมูหน้าตาเฉย

“หิวอีกแล้วนะลูกหมู”

เจ้าพวกลูกหมูกินเก่ง หม่าม้าจะอ้วนแล้วนะ

“คุณอลิษา”

ไตรภพส่งยิ้มให้ พร้อมกับลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้ให้อลิษา สีหน้าของหนุ่มนักธุรกิจมีแววแปลกใจเล็กน้อย วันนี้สาวที่หมายปองมานานดูแปลกไป อลิษาไม่ได้แต่งตัวสวยจัดเต็มเหมือนครั้งล่าสุดที่เจอกัน เธอแต่งตัวด้วยเดรสสีพื้นหลวม ๆ แต่งหน้าอ่อน ๆ สวมรองเท้าส้นเตี้ย ผมยาวมัดรวบง่าย ๆ ไม่ได้ดัดให้เข้าทรง หรือปล่อยสยายเหมือนเมื่อก่อน

อลิษายังคงสวยเหมือนเดิม แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ ร้านที่มีแต่คนแต่งตัวดี ๆ ไตรภพที่หน้าบางอยู่แล้วก็อดอับอายไม่ได้ เพราะแม้แต่ตัวเขาเองยังใส่สูทผูกหูกระต่าย ปาดเจลจัดเต็มเลย ต่างจากอลิษาที่เป็นเหมือนแกะดำ

“เอ่อ ผมสั่งอาหาร..”

“ได้สั่งเป็ดปักกิ่งไหมคะ ฉันเห็นเมื่อกี้แล้วน้ำลายแทบไหล”

“อ่า.. ครับ”

ไตรภพทั้งอึ้ง ทั้งไม่เข้าใจว่าอลิษาที่เขาชอบหายไปไหน เธอเหมือนถูกสลับตัวกับใครก็ไม่รู้ จากคนที่สวยเป๊ะทุกกระเบียบนิ้ว แต่งตัวมีรสนิยม แต่งหน้าปราณีต และพูดจามีจริตจก้าน วันนี้กลับเปลี่ยนเป็นคนละคนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

เมื่ออาหารมาถึงอลิษาก็สนใจแต่ของกิน เธอกินไม่หยุดราวกับกระเพาะมีหลุมดำ ไตรภพได้แต่ถือตะเกียบค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

“อันนี้อร่อยนะคะ” อลิษาชี้นิ้วไปที่ผัดอะไรบางอย่าง “คุณไตรภพไม่ทานเหรอคะ”