ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 210
ไหล่เล็ก ๆ สั่นไหวอย่างน่าสงสาร ปลุกให้คุณหมอที่ระวังตัวตลอดเวลาตื่นขึ้น เขาจ้องแผ่นหลังของภรรยาเพื่อรอดูว่าเธอแค่ละเมอหรือว่าเจ็บปวดตรงไหน จนกระทั่งได้ยินเสียงสะอื้นดังออกมา อินทัชจึงรีบลุกขึ้นเปิดไฟทันที
“ลิษา!”
อินทัชพลิกร่างภรรยาให้นอนหงาย อลิษาไม่ได้ขัดขืน มือทั้งสองข้างกุมบนอกซ้ายพร้อมร้องไห้ออกมา
“เกิดอะไรขึ้น! เจ็บตรงไหนลิษาบอกพี่”
“ฮึก ลิษาเกลียดพี่อิน”
“ครับ?”
“พี่อินใจร้าย ลิษาเกลียดพี่”
“ลิษา พี่ไม่เข้าใจ”
อินทัชไม่เข้าใจว่าตัวเองผิดตรงไหน หรือเผลอทำอะไรไม่ดีลงไปหรือเปล่า เขาประคองภรรยาขึ้นนั่ง ก่อนจะโอบกอดเธอเอาไว้แม้อลิษาจะดิ้นหนีและไม่ยินยอมก็ตาม
“ลิษา ใจเย็น ๆ นะครับ อย่าร้องไห้เลยนะ เดี๋ยวปวดหัว”
“ฮึก”
อินทัชค่อย ๆ กล่อมคนท้องอย่างใจเย็น แผ่นหลังเริ่มแสบเพราะเธอจิกเล็บลงมาเต็มแรง ขนาดมีชุดนอนกั้นยังรู้สึกเจ็บ
ต้องโกรธ ต้องเกลียดกันขนาดไหน อลิษาที่ไม่เคยทำร้ายร่างกายอินทัชเลยแม้แต่ครั้งเดียวถึงได้ขัดขืน และลงมือทำร้ายจนอินทัชเจ็บปวดแบบนี้
“ลิษาเกลียดพี่อิน ฮึก เกลียด”
ความเจ็บที่แผ่นหลังไม่เท่ากับความปวดหน่วงที่อกซ้าย อินทัชโอบกอดภรรยาไม่ยอมปล่อย เพราะเขากลัวว่าถ้าวันนี้ยอมปล่อยเธอไป เขาจะไม่ได้กอดเธออีก
“ลิษา พี่ทำอะไรผิด ทำไมถึงเกลียดพี่”
“ฮึก”
“พี่ขอโทษนะครับ ไม่ว่าจะทำอะไรผิดพี่ยินดีขอโทษลิษาทุกอย่าง พี่ผิดเอง จะตีพี่ยังไงก็ได้ แต่ลิษาอย่าร้องไห้เลยนะครับ”
ยิ่งอินทัชยอมรับผิดอลิษาก็ยิ่งร้องไห้หนัก ความคิดดี ๆ เหมือนถูกความคิดด้านลบกดทับเอาไว้ เธอมองว่าการที่อินทัชยอมทุกอย่างเป็นเพราะลูกเท่านั้น เขาไม่อยากให้เธอร้องไห้เพราะกลัวว่าลูกที่อยากได้จะเป็นอะไรไป
ทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้
“ปล่อย ฮึก” อลิษาเอ่ยเสียงสะอื้น “พี่อินปล่อยลิษา”
“ไม่เอาครับ”
“ปล่อย ลิษาอยากเข้าห้องน้ำ หรือจะให้ลิษาปล่อยตรงนี้เลย”
อินทัชจำต้องคลายอ้อมแขนออก อลิษายังคงมีน้ำตา ปลายจมูกและดวงตาแดงระเรื่อ แก้มใสมีแต่คราบน้ำตาเต็มไปหมด
แม่ลูกสองยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ เธอลุกจากเตียงนอนเพื่อไปเข้าห้องน้ำ แต่ทันทีที่อลิษาลุกขึ้นยืนอินทัชก็เบิกตากว้าง
“ลิษา!!”
“อะไรคะ”
“เลือด!”
อินทัชมองของเหลวสีแดงที่เลอะทั้งชุดของนอนภรรยา รวมถึงเตียงนอนด้วยความตื่นตระหนก เขาลืมทุกอย่าง ลืมแม้กระทั่งสิ่งที่ควรทำเป็นอย่างแรกในฐานะหมอ
“ละ เลือด เลือดมาจากไหน” อลิษาเองก็ตกใจ พอเอี้ยวตัวกลับไปมองเธอก็เห็นเลือดจริง ๆ ไม่ได้มากแต่ก็ไม่ใช่ปริมาณที่น้อยเลย เพราะมันเลอะทั้งชุดและที่นอนเป็นหย่อม ๆ
คล้ายกับเรื่องราวในอดีต ย้อนกลับไปเมื่อเกือบสามสิบหกปีที่แล้ว คุณหมออิงอรมีเลือดออกเหมือนกับอลิษา ตอนนั้นเธอตั้งครรภ์อินทัชได้สิบเจ็ดสัปดาห์ เธอมีภาวะแท้งคุกคามเพราะผนังมดลูกบางเกินไป เกือบจะเสียอินทัชไปอีกคนทั้ง ๆ ที่อุ้มท้องมาได้สี่เดือนกว่า
อิงอรภาวนากับพระผู้เป็นเจ้าว่าอย่าเอาชีวิตลูกของเธอไปเลย เธอยอมแลกทุกอย่างเพื่อลูก ไม่ว่าอะไรก็ยอมได้ทั้งนั้น ขอแค่ไม่ต้องเสียลูกไปก็พอ คืนนั้นอาจารย์หมอที่อิงอรฝากครรภ์ด้วยถูกโทรเรียกกลางดึก และเขาก็ช่วยชีวิตอินทัชไว้ได้
ครั้งนี้เธอร้องขออีกครั้ง อย่าพรากหลานทั้งสอง รวมถึงลูกสะใภ้ของเธอไปเลย
“น้องเป็นยังไงบ้างอิน”
พีระที่มีสติที่สุดถามลูกชาย เขาเคยเจอประสบการณ์นี้มาแล้ว จะบอกว่าไม่ตกใจก็ไม่ใช่ แค่ตอนนี้เขาต้องมีสติ และเป็นเสาหลักให้ลูกชาย ภรรยา รวมถึงลูกสะใภ้ที่กำลังขวัญเสีย
“เลือดไม่ไหลแล้วครับ”
อย่างน้อยเลือดก็หยุดไหล อย่างน้อยก็เป็นสัญญาณที่ดี แต่อินทัชจะไม่วางใจจนกว่าอลิษากับลูก ๆ จะปลอดภัยจริง ๆ
เขาเสียทั้งสามคนไปไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่หมอแบบเขามองว่าการเกิดแก่เจ็บตายไม่ใช่เรื่องปกติ มันเป็นความใจร้ายที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมา ธรรมชาติสร้างทั้งความรักและความผูกพัน แต่เมื่อถึงเวลาหนึ่ง ธรรมชาติกลับแยกคนที่รักออกจากกันด้วยความตายอย่างโหดร้ายทารุณ
อินทัชรักอลิษา และเขาจะไม่ยอมให้ธรรมชาติมาพรากเธอไปจากเขาเด็ดขาด
.
.
.
.
.
TBC
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20