“หัวหน้าจางออกไปได้แล้ว แค่ลบคำค้นหายอดฮิตออกก็พอ” ฟู่อี้ชวนพูดขึ้น
หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ถึงกับชะงัก รู้สึกแทบไม่อยากจะเชื่อ แต่เมื่อรอดชีวิตจึงก็รีบพยักหน้ารัวๆ
“ผมขอรับรองว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกครับ” เขาพูดตอบรับ
“ไม่ต้องจัดเวรกลางคืนหรอก เรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันจะจัดการเอง” ฟู่อี้ชวนพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์จึงได้ถอยออกจากไป หลี่หยวนก็เตรียมจะเดินตามออกไปเช่นกัน แต่กลับถูกเสียงเจ้านายเรียกไว้
“เรื่องที่ให้นายไปดูบ้านให้หาได้หรือยัง?” ฟู่อี้ชวนถามขึ้น
“ตอนนี้เลือกไว้แล้วห้าหลังครับ ประธานฟู่จะสะดวกเลือกเมื่อไหร่ครับ” หลี่หยวนกล่าว
“ตอนนี้เลย” ฟู่อี้ชวนตอบ
หลี่หยวนรีบส่งไฟล์เอกสารเข้าอีเมลให้เขาทันที จากนั้นถือแท็บเล็ตขึ้นมาเตรียมจะแนะนำบ้านแต่ละหลังให้เขาเลือก
แต่ยังไม่ทันจะแนะนำบ้านหลังแรกเสร็จ ก็ได้ยินประธานฟู่บอกว่า
“เอาหลังนี้แหละ”
หลี่หยวนชะงักไปเล็กน้อย เขานึกว่าประธานฟู่จะเป็นคนช่างเลือก หรือไม่ก็ไม่ชอบสักหลังแล้วสั่งให้เขาหามาให้เลือกใหม่ แต่คิดไม่ถึงว่ายังฟังไม่ทันจบก็เลือกแล้ว ราวกับอยากให้ผู้หญิงคนนั้นย้ายออกไปเร็วๆ อย่างไรอย่างนั้น
เขาจึงออกจากห้องไปเตรียมติดต่อบริษัทนายหน้าเพื่อทำสัญญา แต่พอเปิดประตูห้องทำงาน เขาก็ได้ยินประธานฟู่กำลังคุยโทรศัพท์กับอีกฝ่ายว่า
“ฉันหาบ้านไว้ให้เธอแล้วนะ ถ้าวันนี้เธอมีเวลาก็ย้ายเข้าไปอยู่ได้เลย”
หลี่หยวน ‘ย้ายออกวันนี้? เร็วจัง?’
...คงไม่ใช่จะให้คุณนายย้ายออกหรอกนะ
ไม่สิ ตอนนี้คุณนายกับประธานฟู่ก็ยังทำสงครามเย็นกันอยู่ น่าจะไม่ยอมรับโทรศัพท์
ในขณะเดียวกัน ที่บ้าน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ