นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ นิยาย บท 64

หลีโย่วพยายามจะตรวจดูบาดแผลของเธอ แต่กลับถูกซูมั่วห้ามไว้ และบอกว่าไม่เป็นอะไรมากแล้ว

เธอจึงโผเข้าไปกอดอีกครั้ง คราวนี้เป็นอ้อมกอดที่อ่อนโยน หลีโย่วพูดด้วยความรู้สึกผิดว่า

“ขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าเธอบาดเจ็บ ไม่เจอกันสองปีตื่นเต้นไปหน่อย เลยเผลอกอดแรงไป”

“เป็นฉันเองที่ไม่ได้บอกเธอก่อน กลัวว่าเธอจะเป็นห่วง ฉันเองก็คิดถึงเธอมากเหมือนกัน” ซูมั่วพูด

เจอกันอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน ทั้งสองคนจูงมือกัน เดินเล่นไปตามถนน

ซูมั่วอยากเลือกซื้อเสื้อผ้า หลีโย่วก็ช่วยเธอพิจารณา จับคู่ชุดทำงานที่เหมาะสมให้อยู่หลายชุด

“เลือกชุดลำลองไปอีกสักหน่อยเถอะ แบบที่ดูสดใส เข้ากับบุคลิกเธอ” หลีโย่วหยิบกระโปรงตัวหนึ่ง ส่งให้เธอ

ซูมั่วมองดูชุดที่มีสไตล์แตกต่างกันไป ตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอในฐานะ “แม่บ้าน” แทบไม่ได้แต่งตัวเลย ชุดที่ใส่ประจำก็มีแค่เสื้อยืดกับกางเกงขายาวธรรมดา

จริงๆ แล้วตอนที่เพิ่งแต่งงานใหม่ๆ เธอก็เคยใส่เสื้อผ้าสวยๆ เพราะอยากให้ฟู่อี้ชวนได้เห็นด้านสวยๆ ของตัวเอง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงประโยคเดียวว่า

[แต่งตัวเหมือนผู้หญิงขายบริการ ยั่วอะไรนักหนา น่ารังเกียจจริงๆ]

เธอยังจำชุดกระโปรงตัวนั้นได้อย่างชัดเจน เป็นเพียงกระโปรงลายดอกสีขาวธรรมดา ออกแนวสไตล์นักเรียนหน่อยๆ เธอไม่เข้าใจเลยว่ามัน “ยั่ว” ตรงไหน แล้วมันเหมือน “ผู้หญิงขายบริการ” ตรงไหน

หลังจากนั้นเธอแอบนั่งร้องไห้เงียบๆ คนเดียว แล้วเอากระโปรงทั้งหมดไปทิ้ง แต่พอสองปีผ่านไป ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

กระโปรงไม่ผิด ที่เธอใส่แบบนั้นก็ไม่ได้ผิด แค่ฟู่อี้ชวนเกลียดตัวเอง และอยากคำพูดให้เธออับอายก็เท่านั้น

“เหม่อลอยคิดอะไรอยู่?” คำพูดของหลีโย่วดึงสติซูมั่วกลับมาสู่โลกความจริง ซูมั่วรับชุดจากมือเธอ แล้วยิ้มตอบว่า

“ไม่มีอะไร ฉันชอบกระโปรงพวกนี้ทุกตัวเลย”

เห็นรอยยิ้มของเธอแฝงไปด้วยความขมขื่น หลีโย่วขมวดคิ้วเล็กน้อย รอให้เธอเข้าไปในห้องลองเสื้อ แล้วตัวเองค่อยเดินตามไป

ซูมั่วกำลังเปลี่ยนชุด เผยให้เห็นด้านหลัง ทันใดนั้นม่านกลับถูกดึงเปิดออก ทำให้เธอตกใจมาก