อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1209

"ไม่มี ไม่มีแล้วจริงๆ"

นายท่านหลิวรีบโบกไม้โบกมือ "ข้าเองก็กลัวไหม? ดังนั้นทุกคนในบ้านจึงตรวจสอบกันอย่างละเอียด มีแค่คนนั้นล่ะที่มีปัญหา"

"เขาเป็นใครท่านตรวจสอบดีแล้วหรือยัง? เป้าหมายที่แฝงมาอยู่ในบ้านของท่านตรวจสอบแล้วหรือยัง?" ผิงเหอกงถามขึ้นอีก

"ยังตรวจสอบไม่ได้ กำลังตรวจสอบต่ออยู่..."

"ท่านต้องระวังหน่อยนะ"

ผิงเหอกงแม้จะพูดเช่นนี้ แต่หลังจากวันนั้น เขาก็ตรวจสอบเข้มในบ้าน ตรวจกันจนแทบจะคว่ำบ้านเลยทีเดียว

รองผู้บัญชาการหลินเองก็ด้วย ทุกคนกลัวกันหมด

ใครเองก็ไม่รู้ว่าสายลับทำไมจึงแฝงเข้ามาในบ้านตระกูลหลิว คิดจะทำอะไร ใครจะรู้ว่ายังมีคนจะแฝงเข้ามาในบ้านพวกเขาอีกไหม เฝ้ารอพริบตาที่จะพุ่งออกมาแล้วเอามีดแทงหลัง

"ตอนนี้กลับมาเรื่องของบ้านตระกูลเสิ่นก่อน ท่าทีของฝ่าบาทคือคิดจะทรมารเสิ่นฉยง เรื่องนี้จะต้องไปอยู่กับลูกเขยคนโตของท่านแน่" รองผู้บัญชาการหลินมองผิงเหอกง "แต่ว่าตอนนี้หมอเทวดาฟู่กับมีความสัมพันธ์กับบ้านตระกูลเสิ่น ผิงเหอกง ท่านลองดูแล้วกันว่าจะทำอย่างไร"

เรื่องนี้ พวกเขาเองก็อยากจะช่วยหมอเทวดาฟู่อยู่

นายท่านหลินพยักหน้า "ถูกต้อง พวกเรายังไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนบุญคุณหมอเทวดาฟู่อย่างไร"

พวกเขาล้วนมองไปทางผิงเหอกง รอดูท่าทีของเขา

ผิงเหอกงเองก็ยังมึนงงอยู่

"เสิ่นฉยงข้าจำได้ แต่ว่าเขาไม่ใช่ถูกเนรเทศไปเมืองหมานตั้งหลายปีแล้วหรือ? พวกท่านว่าคนอาจจะไม่อยู่แล้วก็ได้ไหม?"

"เสิ่นฉยงเป็นปราชญ์คนหนึ่ง ในอดีตก็เป็นคุณชายรูปงามชาติตระกูลสูงส่ง ถูกเนรเทศไปอยู่ที่เมืองหมานแบบนั้นคงทนไม่ไหวหรอก"

รองผู้บัญชาการหลินขมวดคิ้ว เขายังพอนึกหน้าตาของเสิ่นฉยงออก

ไม่เหมือนคนที่จะทนความลำบากลำบนได้เลย