อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1434

พวกของเซี่ยซื่อยังไม่ทันได้พูดเรื่องอ๋องเจวี้ยน ด้านนอกก็มีคนออกแรงตบประตูบ้านตระกูลฟู่ขึ้นเสียงดัง

เฉินซานออกไปเปิดประตู คนกลุ่มหนึ่งก็ทะลักเข้ามา

คนเหล่านี้ เฉินซานคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ ก่อนหน้านี้ตอนที่เขายังเป็นนักเลงหัวไม้อยู่ในเมืองหลวง จริงๆ ก็ให้ความสนใจกับพวกพ่อค้าขุนนางระดับล่างเหล่านี้อยู่

คนเหล่านี้ล้วนอายุราวสามสี่สิบปี อายุประมาณฟู่จิ้นเชิน

"คุณชายใหญ่ฟู่!"

"เร็ว ได้ยินว่าอัจฉริยะใหญ่ฟู่กลับมาแล้วหรือ?"

"คุณชายฟู่กลับมาแล้วจริงหรือ?"

คนกลุ่มหนึ่งทะลักเข้ามา ล้วนมองอย่างตื่นเต้นมาที่ฟู่จิ้นเชิน

ขณะที่ยังตกใจกับความหล่อเหลาราววัยหนุ่มของฟู่จิ้นเชิน กับความสวยสะพรั่งของเสิ่นเชี่ยว พวกเขาลืมเป้าหมายที่มายังบ้านตระกูลฟู่นี้แล้ว

พวกเขาแย่งกันพูดขึ้นมา

"สหายฟู่ ให้ตายเถอะ เจ้ายังไม่ตายจริงๆ!"

"คุณชายฟุ่ ยังจำข้าได้ไหม? ข้าต่งฮั่น ตอนนั้นที่เคยสนุกด้วยกันกับเจ้าที่โรงน้ำชา!"

"จิ้นเชิน ข้าเหอจาวหลิน พวกเราตอนนั้นเกือบจะได้เป็นศิษย์ของอาจารย์คนเดียวกันแล้ว!"

"อัจฉริยะใหญ่ฟู่ ตอนนั้นพวกเราเดิมพันงานเขียนกันหลายครั้ง พอเจ้าหายตัวไปสิบแปดปีข้าก็คิดถึงเจ้าตลอดเลย เจ้ากลับมาได้เสียที!"

คนเหล่านี้ทยอยกันพูดเสียงดัง เอะอะจนแทบจะรื้อหลังคาบ้านตระกูลฟู่ออกไปเลยทีเดียว

ฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวคิดถึงความเป็นไปได้มากมายระหว่างทางที่กลับมา ว่าหลังจากพวกเขากลับมาแล้วจะมีอะไรรอพวกเขาอยู่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้

พูดได้ว่า พวกเขาคิดไว้มากมายถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น แต่ไม่มีคนเหล่านี้อยู่เลย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน