อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1598

ยิ่งไปกว่านั้น เทียบกับตอนที่ฟู่จาวหนิงมาก่อนหน้านี้ประดับประดาเพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

อย่างเช่น โคมไฟสลักงานปักที่เป็นเอกลักษณ์พวกนั้น

ตอนนี้แม้จะเป็นกลางวัน ดคมไฟวังยังไม่จุดสว่าง แต่ตอนกลางวันก็ยังมองเห็นงานเย็บปักด้านบนนั้นอย่างชัดเจน แต่ละชิ้นล้วนวิจิตรประณีต ฝีมือไม่ธรรมดา

มีคุณหนูหลายคนกำลังชื่นชมโคมไฟวังเหล่านั้น ดูชอบกันมาก แต่ละคนดูหลงใหลจนวางไม่ลงกันเลยทีเดียว

"ข้าอยากจะเอากลับไปสักใบจัง สวยกมากเลย เมืองหลวงของพวกเราไม่มีปรากฏโคมไฟงานปักแบบนี้มาก่อนเลย"

"สวยมากจริงๆ นั่นล่ะ ท่านหญิงปิงอวี้กับฮูหยินเฉินเอาแค่ฝีมือด้านนี้ ก็ทำให้พวกนางเป็นที่สนใจในเมืองหลวงได้แล้ว"

ฟู่จาวหนิงได้ยินคำวิจารณ์ของเหล่าแม่นางพวกนั้น ฟางซือฉิงเองก็ดูสนใจกับโคมไฟวังเหล่านั้นเหมือนกัน มองๆ ฟู่จาวหนิง สีหน้าก็ประหลาดใจหน่อยๆ

"ทำไมหรือ? เจ้าอยากไปดูโคมไฟวังพวกนั้นหรือ? อยากดูก็ไปดูสิ"

"เจ้าไม่ใช่ไม่ชอบเฉินฮ่าวปิงหรือ? เจ้าไม่ชอบ ข้าก็ไม่ชอบ" เฉินฮ่าวปิงบอก

ฟู่จาวหนิงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่

"ไม่ถึงกับต้องขนาดนั้น ถึงข้าจะรู้สึกไม่ค่อยดีกับเฉินฮ่าวปิงนัก แต่ว่า งานปักของพวกนางก็ประณีตสวยงามมากจริงๆ ถ้าหากโคมไฟวังเหล่านี้มีขายล่ะก็ ข้าเองก็อาจจะไปซื้อมาบ้าง"

เซียวหลันยวนเคยพูดไว้ ว่ากรมฉลองพระองค์ของตงฉิง คนที่ดูแลในตอนนั้นสกุลเฉิน

ฮูหยินเฉินน่าจะเป็นรุ่นหลังของตระกูลทีดู่แลกรมฉลองพระองค์ของตงฉิง

ตามหลักการ ในกรมฉลองพระองค์ของตงฉิง ทักษะงานฝีมือนี้จะมีการถ่ายทอด ยิ่งไปกว่านั้นลายปักดอกไม้หลายแบบก็ล้วนเป็นสิ่งของที่อยู่ในกรมฉลองพระองค์

พูดให้ชัดเจน ก็ไม่ถือว่าเป็นทักษะที่สืบทอดมาของตระกูลเฉิน

ดังนั้น ฟู่จาวหนิงจึงรู้สึกว่า สาเหตุที่นางชอบ น่าจะเพราะทักษะฝีมืองานปักลายดอกไม้เหล่านี้ เป็นลักษณะของราชวงศ์ตงฉิง

ไม่เท่ากับชอบแม่ลูกตระกูลเฉิน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน