อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1616

อ๋องฉยงอยากพบฟู่จาวหนิงมาตลอด

สำหรับหญิงสาวที่อยู่ในใจเซียวหลันยวน เขารู้สึกสนใจมาก แล้วยังตัวตนฐานหมอเทวดาของฟู่จาวหนิงด้วย เขายิ่งรู้สึกปรารถนา

แต่ว่าอ๋องเจวี้ยนอาจจะติดโรคร้าย เขาเองก็ไม่กล้าไปจวนอ๋องเจวี้ยน

แล้วก็ การร่วมมือกับองค์จักรพรรดิที่เขาคุยไว้ ตอนนี้จำเป็นต้องให้องค์จักรพรรดิเชื่อมั่น ถ้าหากเขาไปที่จวนอ๋องเจวี้ยนส่งเดช องค์จักรพรรดิไม่รู้ว่าจะคาดเดาอะไรไปอีก

ตอนนี้มาเจอกับฟู่จาวหนิงที่นี่พอดี

เขาขอดูก่อนว่าฟู่จาวหนิงคนนี้งดงามแค่ไหน ถึงสามารถทำให้เซียวหลันยวนหลงจนถึงกับปล่อยวางความแค้นเคืองในอดีตไป

"ฟู่จาวหนิง หันมาทางนี้!"

ฟู่จาวหนิงได้ยินคำสั่งอ๋องฉยง รู้สึกขำขึ้นมาทันที ทำไมถึงรู้สึกว่าคำสั่งของอ๋องฉยงตอนนี้ดูสุดโต่งเหลือเกิน?

อีกด้าน องค์หญิงหนานฉือกับอันชิงก็ขึ้นรถม้าแล้ว แต่ยังกงวลสถานการณ์ทางนั้น พอเห็นอ๋องฉยงเรียกฟู่จาวหนิง อันชิงก็กังวลขึ้นมา

"พี่สะใภ้ อ๋องฉยงจะสร้างความลำบากให้พี่หญิงจาวหนิงหรือเปล่า?"

"เข้าไม่ได้เข้าไปในวังราชนิเวศน์ ยังไม่รู้ว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้นมา น่าจะไม่หรอก" องค์หญิงหนานฉือตอบ

ถ้าหากอ๋องฉยงรู้ว่าฟู่จาวหนิงตบลูกสาวตนเอง ก็น่าจะโมโหกระมัง?

แต่พวกนางยังไม่รู้ว่าตัวตนของเฉินฮ่าวปิงในใจอ๋องฉยงเป็นอย่างไร แค่ลูกสาวของบ้านน้อยคนหนึ่ง ไม่แน่ว่าจะได้รับความโปรดปรานขนาดนั้น

"ข้าเรียกจเ้าอยู่นะ หูหนวกหรือ? ข้าคืออ๋องฉยง!"

อ๋องฉยงเห็นฟู่จาวหนิงไม่หันมาเคารพเขา ในใจก็เริ่มเดือดขึ้นมา พระชายาอ๋องเจวี้ยนคนนี้ทำไมไม่มีมารยาทเลย?

ฟู่จาวหนิงหันเข้ามา

นางกะพริบตาให้พวกองค์หญิงหนานฉือก่อน เป็นสัญญาณให้พวกเขาไปก่อนเลย

"พวกเราไปเถอะ องค์หญิงหนานฉือบอกคนขับรถทันที"

"พี่สะใภ้?" อันชิงกลับยังรู้สึกเป็นห่วงอยู่ ยังไม่อยากออกไป

"พวกเราออกไปก่อนจะดีกับนางนะ ถ้าเผื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเราอยู่ที่นี่มีแต่จะขัดแข้งขัดขานางเปล่าๆ "องค์หญิงหนานฉือเข้าใจฟู่จาวหนิงอยู่""

"อ๋องฉยงรักษาภาพลักษณ์ตนเองด้วย!"

เสียงตะคอกหนึ่ง ทำให้อ๋องฉยงได้สติขึ้นมา เขาพบว่าตนเองมองฟู่จาวหนิงจนเคลิ้มไปแล้ว

และเสียงตะคอกนี้ ก็ดังขึ้นมาจากองครักษ์ข้างกายฟู่จาวหนิง

ขาเองไม่ทันได้ด่าคน

แค่องครักษ์เล็กๆ คนหนึ่ง กลับกล้าตะโกนใส่เขาให้รักษาภาพลักษณ์เรอะ?

ไป๋หูไม่สนใจ เขาเดิมทีถือว่าเป็นคนต้าชื่อ เป็นคนของตระกูลเสิ่น อ๋องฉยงคนนี้ ไม่ใช่อ๋องที่ต้าชื่อของเขา

เขามองคุณหนูกะลิ้มกะเหลี่ยแบบนั้น น่ารังเกียจจริงๆ

"จ้าคือฟู่จาวหนิงหรือ?" อ๋องฉยงถามขึ้นอีกครั้ง

"ท่านเรียกข้าว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนได้" ฟู่จาวหนิงเสียงเย็นชา นางเองก็ไม่คิดว่าอ๋องฉยงจะเป็นคนแบบนี้