อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1665

1665 /2581

เก๋อมู่กวงเห็นท่าทีเช่นนี้ของนางก็ฉุนหน่อยๆ ตระกูลฟู่เองก็ไม่ใช่ตระกูลขุนนางอะไร มาอวดดีทำไมกัน?

"พวกเราจะเข้าไปค้น!"

เก๋อมู่กวงเอ่ยเสียงแหลม จากนั้นจึงทำสัญญาให้ราชองครักษ์บุกเข้าบ้านตระกูลฟู่

ไม่ว่าที่เซี่ยซื่อพูดจะจริงหรือไม่จริง พวกเขาก็ต้องเข้าไปค้นเสียหน่อย ไม่เช่นนั้นหน้าตาของเขาจะไปเหลืออยู่ตรงไหน?

"รองแม่ทัพเก๋อ พวกเราไปถามที่จวนจิงเจ้าอีกทีดีไหม? บางทีพวกเขาอาจจะไปจวนอ๋องเจวี้ยนแล้วก็ได้" ราชองครักษ์คนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา กดเสียงต่ำเตือนขึ้น

"ข้าบอกว่า ว่าให้เข้าไปค้น!" เก๋อมู่กวงถูกท่าทางเช่นนี้ของพวกเขาทำให้โมโห ความองอาจไปไหนหมด? เข้ามาอย่างน่าเกรงขาม แต่ดันถูกคำพูดแค่คำเดียวทำให้ต้องหมุนตัวหนีเนี่ยนะ ลือออกไปจะเอาหน้าไปไว้ไหน?

ต้องให้พวกเขารู้สึกกดดันทางจิตใจ

"อย่าลืมนะ องค์จักรพรรดิให้พวกเจ้าฟังคำสั่งข้า! ยังไม่เข้าไปอีก?"

เก๋อมู๋กวงเสียงขรึม ยกองค์จักรพรรดิออกมาแล้ว

ราชองครักษ์จำใจ จึงทำได้แค่เดินขึ้นไป

"หลีกๆ!"

พวกเขาพูดกับเซี่ยซื่อแค่คำเดียว ถ้าเป็นบ้านอื่น จะต้องมียื่นมือผลักคนออกไปแล้ว

เก๋อมู่กวงพอเห็นก็โมโหขึ้นมา ตนเองรีบเดินเข้าไป ยกมือผลักเซี่ยซื่ออย่างแรง

เซี่ยซือถูกผลักจนเซ จนไหลกระแทกกับบานประตูดังปัง

"ท่านแม่!"

อันห่าวเดิมทีที่รออยู่ในเรือน พอเห็นแม่ถูกผลักอย่างหยาบคาย ก็ร้อนใจขึ้นทันที รีบวิ่งออกมา

สายตาเก๋อมู่กวงตกไปอยู่บนใบหน้าเซี่ยอันห่าว

เขาตะลึงไป