อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1680

เพราะเมื่อคืนนี้ฝนตกทั้งคืน ตอนเช้าในช่วงเส้นทางนี้ ความเร็วขบวนรถจึงเน้นไปที่ความเสถียรเป็นหลัก

ฟู่จาวหนิงเดิมทีคิดว่าจากเมืองหลวงไปเมืองเจ้อน่าจะสามสี่วันก็ไปถึง แต่ต่อมาพอถามฟู่จิ้นเชินกับอันเหนียน จึงรู้ว่าที่เซียวหลันยวนบอกว่าสามสี่วันไปถึง นั่นคือความเร็วของการขี่ม้าคนเดียว

แต่แบบพวกเขาที่ขนสัมภาระมากมายเช่นนี้ กลางคืนยังต้องเข้าพัก หยุดพักเพื่อกินข้าวสามมือ ก็ต้องใช้เวลาประมาณหกวัน บวกกับเรื่องฝนหรืออย่างอื่น ความเร็วก็จะยิ่งช้าลง อาจจะไปถึงเจ็ดแปดวัน

ดังนั้นนางจึงส่งองครักษ์สองคนขี่ม้านำไปสำรวจทางข้างหน้าก่อนแล้ว ถึงแม้จะไม่ถึงในสามสี่วัน แต่ก็หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก

และเพราะไปได้ช้า จึงถูกคนอื่นตามขึ้นมาแล้ว

รถม้าของอันเหนียนอยู่หน้าขบวน ฟู่จาวหนิงนั่งอยู่รถม้าคันกลาง เดิมทียังมีรถม้าของฟู่จิ้นเชินตามอยู่ด้านหลังอีก แต่เพราะระหว่างทางพวกเขาต้องรีบเรียนรู้ ดังนั้นฟู่จิ้นเชินจึงอยู่บนรถม้าฟู่จาวหนิงเป็นส่วนใหญ่

ด้านหลังมีรถสัมภาระอีกหลายคัน ด้านหลังก็เป็นองครักษ์จวนอ๋องคุมท้าย

เพราะล้วนเป็นคนที่ฝึกยุทธ์มา พวกเขาอยู่ท้ายขบวนจึงได้ยินการเคลื่อนไหวด้านหลัง ว่ามีคนไล่ตามขึ้นมาแล้ว

องครักษ์คนหนึ่งรีบควบบ้ามาข้างรถม้าฟู่จาวหนิง รายงานกับนาง

"พระชายา ด้านหลังมีรถม้าสี่ห้าคันตามมาแล้ว พวกเราต้องเพิ่มความเร็วสลัดพวกเขาไหม?"

เพราะเส้นทางก่อนหน้านี้คือจุดพักม้านั้น ดังนั้นจึงเดาว่าคนที่ตามขึ้นมาน่าจะเป็นขบวนของจูเฉียนเฉี่ยน

ฟู่จาวหนิงเองก็คิดถึงจุดนี้ด้วย

แม้ช่วงนี้จะมีถนนแค่เส้นเดียว คนอื่นๆ ก้ไม่แน่ว่าจะไล่ตามพวกเขา แต่ว่า...

"พวกเราออกเดินทางเช้าขนาดนี้ ตะวันยังไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ พวกเขาคงไม่ได้ตามพวกเรามาจริงๆ ใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงมองไปทางบิดา

เพราะตอนที่พวกเขาออกมา จูเฉียนเฉี่ยนยังไม่ตื่นนอนกันเลย แล้วก็ไฉ่เอ๋อร์สาวใช้ของนางคนนั้นเห็นพวกเขา ยังมีทีท่าตกอกตกใจอยู่เลย

ฟู่จิ้นเชินกุมหน้าผาก

"ถนนช่วงนี้ยังมีดินโคลนอยู่ ไม่ต้องสนใจ" ฟู่จาวหนิงตอบองครักษ์กลับไป

นางไม่มีทางเร่งความเร็วเพราะหญิงสาวใจกล้าคนนั้นแน่ ถ้าเผื่อรถขนของพลิกคว่ำขึ้นมาจะลำบาก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน