อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1682

จูเฉียนเฉี่ยนใจเย็นลงมา ก็รู้ว่าคงเลี่ยงไม่พ้นแล้ว เลิกม่านรถขึ้น สบตากับอันเหนียน

คุณชายคนนี้เมื่อคืนก็ดูสุภาพเรียบร้อยดี แต่ตอนนี้กลับดูมีอำนาจน่าเกรงขาม ทำเอาเธอกลัวตัวสั่นจนไม่กล้าลงจากรถม้าเลย

"แม่นางจูไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ใครจะคิด ว่าพออันเหนียนเอ่ยปากก็ถามไถ่อย่างเป็นห่วง

จูเฉียนเฉี่ยนถอนใจโล่งออกมา "ยัง ยังไหว"

"ลงจากรถม้าก่อนดีไหม?"

ถึงอย่างไรรถม้าาคันนี้ ม้าที่ลากรถก็ล้มไปแล้ว ตอนนี้คงเดินไม่ได้ ลงมาก่อนน่าจะดีกว่า

คนใช้อีกสามคนของนางยังอยู่บนรถม้า อันเหนียนรู้สึกว่าคุยอะไรมากไม่ได้

"พวกเราจะลงไปเดี๋ยวนี้"

จูเฉียนเฉี่ยนนิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วภายใต้ปฏิกิริยาที่สงบอ่อนโยนของอันเหนียน

อดพูดไม่ได้เลย ท่าทีของอันเหนียนสามารถปลอบอารมณ์ให้เย็นได้ดีจริงๆ

พอนางลงจากรถม้า ยังยื่นมือมาประคองสาวใช้ไฉ่เอ๋อร์อีก แล้วยังประคองหญิงรับใช้กับไฉ่เอ๋อร์ลงมาด้วยกัน

"ไปพักทางนั้นก่อนเถอะ"

อันเหนียนตอนที่ลงจากรถพวกนางก็มองไปรอบๆ เห็นว่าไม่ไกลนักที่พื้นหญ้าที่ค่อนข้างสะอาดอยู่ ที่นั่งยังมีหินอีกหลายก้อน บางทีก่อนหน้านี้อาจจะมีคนผ่านทางมาพักตรงนั้น หินจึงค่อนข้างเรียบ

"เสี่ยวเจียง ไปเอาพรมมา"

"่ขอรับ"

เสี่ยวเจียงก็รีบหยิบพรมไปปูบนหินอย่างคล่องแคล่ว

"ขอบคุณคุณชายมาก" จูเฉียนเฉี่ยนรู้สึกว่าอันเหนียนเป็นคนที่ละเอียดเอาใจมากจริงๆ

แต่ว่า หลังจากนั่งลงสายตาของเขาก็ยังมองหาร่างของฟู่จิ้นเชิน ตอนที่เห็นเขา ตาของนางก็ยิ่งเปล่งประกายขึ้นมา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน