อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1685

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เช่นนั้นแม่นางจูก็มาตอบแทนบุญคุณด้วยการทำร้ายสินะ"

อะไรนะ?

จูเฉียนเฉี่ยนมองนางอย่างงงงัน

"ข้า ข้าจะมาตอบแทนด้วยการทำร้ายได้อย่างไร?" นางยังไม่ได้เริ่มเลยนะ

"เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่คนของข้าลงมือ เจ้ารู้ไหมว่าจะมีผลลัพธ์อย่างไร?" ฟู่จาวหนิงเดิมทีก็ใช้ท่าทีคนแปลกหน้ากับนางอยู่แล้ว พอตอนนี้มารู้อดีตเข้า ท่าทีของนางก็ยิ่งเย็นชากว่าเดิมเสียอีก

"ข้าเองก็ไม่ได้เจตนานี่นา ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ายาที่คนคนนั้นขายให้ข้าจะรุนแรงขนาดนี้"

"เจ้าจะเจตนาหรือไม่มันเป็นเรื่องของเจ้า แต่พวกเรามองแค่ผลลัพธ์ เพราะไม่ว่าเจ้าจะมีหรือไม่มีเจตนา เรื่องราวสุดท้ายก็เป็นเจ้าที่ทำมันขึ้น ก่อนหน้าที่เจ้าจะทำเรื่องนี้ก็ได้พิจารณาที่จะไล่ตามมาไว้แล้ว ถ้าไม่พิจารณาเลยว่าจะส่งผลกระทบอะไรกับพวกเราบ้าง"

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจ "พวกเราตอนนี้เท่ากับช่วยชีวิตพวกเจ้าไว้แล้วครั้งหนึ่ง ครั้งที่แล้วเขาช่วยเจ้า สิ่งที่แลกมาคืออันตรายครั้งหนึ่ง ครั้งนี้พวกเราช่วยเจ้า ใครจะรู้ว่าครั้งต่อไปเจ้าจก่อเรื่องอะไรออกมาอีก? การเดินทางพวกเราตอนนี้ถูกเจ้าทำให้ล่าช้า ถ้าหากพวกเรามีเรื่องที่เร่งด่วนเกี่ยวกับชีวิตคน เช่นนั้นเจ้าก็ฆ่าคนแล้ว"

อันเหนียนพอได้ยินคำนี้จึงเอียงหน้าไปลูบหน้าผากเบาๆ

แต่ไม่รู้เพราะอะไรเขาถึงอยากขำ เพราะคำพูดฟู่จาวหนิงพูดได้น่าสนใจจริงๆ

นางเป็นคนที่ทำอะไรไม่คาดคิดอยู่เสมอ

ดูท่าทางที่เดิมทีตื่นเต้นดีใจของจูเฉียนเฉี่ยนสิ ตอนนี้ทำหน้างงไปแล้ว

"ดึงเรื่องฆ่าคนเข้ามาได้อย่างไรกัน?"

"แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ" ฟู่จาวหนิงสีหน้าเย็นชากว่าเดิม "ถ้าหากคนของพวกเราไม่เป็นวรยุทธิ์ แล้วม้าตื่นของพวกเจ้าพุ่งมาชน ชนคนบาดเจ็บ เหยียบจนบาดเจ็บ จะทำอย่างไร? เจ้าควรจะรู้ไว้ นี่เป็นมีโอกาสเกิดขึ้นได้มาก"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน