อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1697

"เจ้ากลับมาแล้วหรือ? เหนื่อยไหม?"

อาเหอเองก็กุมมือภรรยา มือของพวกเขาเย็นจนบาดเจ็บ พอกุมไว้แบบนี้ ทั้งสองคนก็รู้สึกเจ็บๆ คันๆ แต่ก็ไม่ทำให้พวกเขาแยกมือจากกัน

ลูกหลับไปแล้ว หลับอย่างสบาย

แม้จะเป็นแค่ห้องเดียว เตียงหนึ่งให้เด็กกับคนแก่นอน พวกเขาสามีภรรยาปูเสื้อ แต่เช่นนี้ก็ดีมากแล้ว

ตั้งแต่หนีประสบภัยมา พวกเขาลำบากมามาก หลายครั้งที่วนเวียนอยู่ขอบเหวความตาย ดวงใจตึงเกร็งอยู่ตลอด ไม่มีตอนไหนที่ผ่อนคลายได้เลย หนาวเย็นหิวโหยมาตลอดทาง ไม่ได้นอนหลับในห้องอย่างแท้จริงมานานมาก ทำให้พวกเขารู้สึกได้ว่าเตียงอบอุ่นในห้องที่อบอุ่นนี่ล้ำค่าอย่างมาก

อาเหอนอนลงมา ทั่วทั้งตัวอยู่ในสภาพที่ผ่อนคลายสุดๆ

ระหว่างทางเขาต้องปกป้องพ่อแม่ภรรยาและลูก เป็นผู้นำครอบครัว จะอ่อนแอลงไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

พวกเขาเองก็เคยเจอพวกนักเลงหัวไม้ที่ฉวยโอกาสก่อเรื่องในช่วงภัยพิบัติระหว่างทาง มีหลายคนอุดปากลากภรรยาไปกลางดึก ถ้าไม่ใช่เขาใช้หินทุบหัวหนึ่งในนั้นจนสมองไหล จนคนที่เหลือหนีไปอย่างตกใจ ตอนนี้ภรรยาคงหายไปแล้ว

หลังจากครั้งนั้น เขาก็ไม่กล้านอนหลับในตอนกลางคืนจริงๆ จังๆ

แต่ตอนนี้น่าจะนอนได้เสียที

"เหนื่อย" อาเหอได้สติกลับมา ตอบกลับภรรยาเสียงแผ่วไปคำหนึ่ง ก่อนหน้านี้เขาไม่กล้าพูดคำว่าเหนื่อยเลย

เขาต้องทนไว้

ภรรยาก็อิงแอบเข้ามา เอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา "ใต้เท้าอันกับพวกพระชายาดูเป็นคนดีมาก คืนนี้พวกเราได้หมั่นโถวกันคนละสองก้อน หมี่ขาวแล้วก็ข้ามต้มผักอีกชาม กินกันจนอิ่ม ข้ายังกินไม่หมด เหลือหมั่นโถวไว้ให้ครึ่งหนึ่ง เจ้ากินสิ"

"ครั้งต่อไปไม่ต้องเหลือให้ข้าแล้ว" อาเหอหลับตาลง คอแข็งไปหน่อยๆ "เพราะพวกเราต้องช่วยทำงาน ดังนั้นพระชายาจึงให้คนละสาม ข้าวต้มผักก็มี ข้าเงอก็กินอิ่มเหมือนกัน"

ต่อให้ก่อนหน้าที่จะประสบภัย ในบ้านเองก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก ยังไม่กล้ากินขนาดนี้เลย

"จริงหรือ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน