อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1714

หลังจากแคว้นหมิ่นส่งต้นไม้นี้แล้ว ก็ยังส่งเมล็ดพันธุ์อาหารมาให้อีกหลายชนิด สิ่งเหล่านี้ล้ำค่ามาก เพราะเป็นพืชที่ไม่มีในแคว้นเจา!

ได้ยินว่าผลผลิตต่อไร่ก็ยังสูงมาก ถ้าพวกเขาสามารถปลูกได้ เช่นนั้นเรื่องเสบียงหลังจากนี้ก็จะไม่ขาดแล้ว!

สิ่งนี้สำหรับคลังหลวงแล้ว ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่เลยทีเดียว

เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนต้องถ่ายทอดประสบการณ์ แคว้นหมิ่นเองก็พาขุนนางเกษตรหลายคนเข้ามา คงต้องอยู่ในแคว้นเจาระยะหนึ่ง

องค์จักรพรรดิตอนนี้จึงคาดหวังว่าพวกเขาจะอยู่กันนานหน่อย จะได้เรียนรู้สิ่งเหล่านี้มา

นอกเหนือจากนี้ พวกเขาเองก็ต้องหาข่าวเรื่องแคว้นหมิ่นจากคนเหล่านี้ด้วย

ของขวัญพวกนี้ ทำให้จักรพรรดิหน้าบาน ดังนั้นจึงรับรองพวกเขาไว้ในวังราชนิเวศน์

"องค์จักรพรรดิ อ๋องฉยงยังพักฟื้นอยู่ในวังราชนิเวศน์..." ขันทีรีบเตือนองค์จักรพรรดิขึ้นมาคำหนึ่ง

"ข้าลืมที่ไหนเล่า? ให้อ๋องฉยงย้ายไป..." องค์จักรพรรดิคิดๆ "ข้าไม่ใช้มอบบ้านให้ท่านหญิงปิงอวี้ไปหลังหนึ่งหรือ? ให้อ๋องฉยงย้ายไปที่นั่นก่อน ให้พ่อลูกได้อยู่ด้วยกันด้วย มีลูกสาวกับภรรยาผู้น้อยดูแล ก็ไม่ได้แย่กว่าสาวใช้หรอกนี่?"

"องค์จักรพรรดิปราดเปรื่องนัก"

ดังนั้น อ๋องฉยงจึงได้รับราชโองการ ถูกย้ายไปยังบ้านหลังนั้นในซอยกุ้ยเซียง

ฮูหยินเฉินกับเฉินฮ่าวปิงถ้าเห็นเขาเข้าไปอยู่แล้วจะคิดยังไง ถึงอย่างไรตอนนี้องค์จักรพรรดิก็ใส่ใจไม่ได้ และไม่สนใจด้วย

คณะทูตเดินทางไปยังวังราชนิเวศน์ องค์จักรพรรดิกับขุนนางใหญ่ยังอยู่กันต่อ

"ฝ่าบาท แคว้นหมิ่นส่งของขวัญมามากมายขนาดนี้ มีเป้าหมายอะไรกันแน่?"

"เจ้าไม่ได้ยินที่ใต้เท้าหยวนพูดเหรอ? เรื่องนี้ไม่รีบร้อน พวกเขามาเพื่อสานสัมพันธ์กับแคว้นเจา น่าจะไม่มีคำขอร้องอะไรที่เกินเลยนักหรอก"

"อ๋องเจวี้ยน เจ้าว่าไหม?"

องค์จักรพรรดิมองไปทางเซียวหลันยวน เขาไม่เอ่ยอะไรเลยมาตลอด สวมหน้ากากแสร้งทำเหมือนคนตาย

"อืม ฝ่าบาทรู้สึกอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น ข้าขอตัวก่อนล่ะ"

เซียวหลันยวนตอบกลับคำเดียว จากนั้นก็ไม่รอองค์จักรพรรดิตอบกลับ หมุนตัวออกไปแล้ว

"อ๋องเจวี้ยน..."

องค์จักรพรรดิร้องเรียกมาคำหนึ่ง แต่เซียวหลันยวนก็เหมือนไม่ได้ยิน เดินจากไปอย่างไม่ใยดี

เพียงแต่ไม่มีคนคิดถึง ว่าหลังจากเขาออกจากตำหนักใหญ่ก็ตรงไปยังตำหนักข้าง