อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1719

ฟู่จาวหนิงรีบพูดออกมาคำหนึ่ง จากนั้นจึงหยิบเข็มออกมา รีบปักเข็มสกัดไอให้หญิงสาวไปหลายเข็ม

ทางเดินหายใจ ปอด นางเรียนวิชาเข็มที่สามารถหยุดชะงักการไอได้ชั่วคราว ได้ใช้เสียที

หญิงสาวที่เดิมทีไอจนจะเป็นจะตายก็พบว่าตนเองหยุดไอแล้ว

นางมองฟู่จาวหนิง รู้สึกเหมือนได้เจอกับพระโพธิสัตว์ตัวเป็นๆ

"เจ้านอนดีดี ข้าจะจับชีพจรให้ แล้วจะถามคำถามเจ้า เจ้าผ่อนคลายหน่อย"

"ได้ ได้"

หญิงสาวเมื่อครู่ไอจนแทบไม่ไหวแล้วจริงๆ ตอนนี้แม้จะหยุดไอแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกแย่อยู่

ฟู่จาวหนิงจับชีพจรให้นางอย่างละเอียด ใจดำดิ่ง

เป็นไข้หวัดใหญ่รุนแรงจริงๆ ด้วย

ที่นี่ยังไม่มีแยกชนิดเอหรือบี แต่ว่าชีพจรของหญิงสาวก็ไม่ค่อยจะเหมือนกับไข้หวัดใหญ่ของผู้ป่วยทั่วไปที่รักษาไปช่วงนี้ แตกต่างอยู่หน่อยๆ

นางหยิบปืนวัดไข้ ปิดตาหญิงสาวไว้ แล้ววัดที่หน้าผากนางอย่างรวดเร็ว มองตัวเลขจากนั้นจึงรีบเก็บเข้าไปนคลังสกัดยา

มีของบางอย่างที่ใช้ได้รวดเร็ว นางเองก็ไม่ได้ยึดติดว่าห้ามใช้เด็ดขาด

สี่สิบองศา

มีไข้ถึงสี่สิบองศาเชียว

ดวงตาของหญิงสาวแดงหน่อยๆ ริมฝีปากเองก็แดงผิดปกติ

"เจ้าเข้าเมืองมาตอนไหน?" ฟู่จาวหนิงถาม

"เข้าเมืองมาวันนี้ตอนกลางวันเจ้าค่ะ"

"คนเดียวหรือ?"

"เจ้าตอนนี้มีตรงไหนไม่สบายบ้าง?"

ฟู่จาวหนิงหยิบผ้าปิดปากอีกชิ้นมาสวมให้นาง

"สิ่งนี้สวมเอาไว้ ห้ามปลดออกมา"

ที่นี่ไม่มีห้องกักกันโรคอย่างแท้จริง ป้องกันไว้ก่อนดีกว่า นางกลัวจะมีคนวิ่งเข้ามา

หญิงสาวไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร แต่พอคิดดูมันก็น่าจะหลักการเดียวกับตอนที่นางไม่อยากได้กลิ่นเหม็นแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้ามาปิดปากปิดจมูกไว้

"ข้ามึนหัวมาก แล้วก็ไอหนักมาก ไม่มีแรงไปทั้งตัว ปวดกระดูก..." หญิงสาวพูดมาเป็นพรวน

ฟู่จาวหนิงอยากจะบอกว่า ข้าจะฉีดยาให้กับเจ้า

แต่ที่นี่ยังไม่มีคำว่าฉีดยา

"ข้าจะฝังเข็มให้เจ้า แต่ว่าจะมีอาการป่วยหน่อยๆ ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ายังเหนื่อยเกินไป ต้องนอนพักผ่อน ที่เหลือส่งให้ข้าจัดการ"