อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1724

"พระชายา เอาข้าวเช้ากับน้ำร้อนมาให้แล้วขอรับ"

เสียงของสืออีดังลอดเข้าา

ฟู่จาวหนิงเดินออกไป "วางไว้ตรงนั้นเลย เจ้าอย่าเข้ามานะ"

พอเหลือบมองไป นางยังเห็นฟู่จิ้นเชินด้วย พวกเขาคนหนึ่งหิ้วน้ำร้อน คนหนึ่งถืออาหารเช้า

"จาวหนิง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" ฟู่จิ้นเชินยืนนิ่ง ถึงแม้อยากจะเดินเข้ามา แต่ก็รู้ว่าฟู่จาวหนิงจะไม่ให้เขาเข้าไป

"ข้าไม่เป็นไร คนป่วยข้างนอกพวกนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?"

ฟู่จาวหนิงถามถึงสองพี่น้องเสี่ยวเฟิงเสี่ยวยา พอรู้ว่าพวกเขาไม่เป็นไร นางจึงวางใจลงได้

ถือว่าโชคดีจริงๆ ที่หญิงสาวคนนี้มาถึงหลังจากที่พวกเขาทำงานไปแล้วหลายวัน ตอนนี้คนอื่นๆ ปรับตัวได้แล้ว ทำงานกันได้สมเหตุสมผลหมดแล้ว รู้ว่าตัวเองควรทำอะไร

ถ้าเป็นเมื่อสามวันก่อน พอนางออกห่าง คนป่ววยพวกนั้นก็ไม่รู้ต้องทำอย่างไร คงจะวุ่นวายกันไปหมดแน่

"ผู้ช่วยหมอสามคนที่ใต้เท้าอันหามาก็เพิ่งมาถึง ข้าให้เสี่ยวเยว่นำพวกเขาไปแล้ว ข้าเห็นว่าพวกเขาเองก็มือไม้คล่องแคล่วทำงานได้ดีอยู่ เจ้าไม่ต้องกังวล"

"ได้ สืออี ไปดูทหารขุนพลบัญชาการกับผู้ประสบภัยคนอื่นที่สัมผัสกับป้าคนนี้หน่อย ระวังด้วยนะ" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"่ขอรับ"

สืออีวางน้ำร้อนลง ออกไปก่อนแล้ว

พอเขาไปถึงด้านนอก ก็เป็นรถม้าของใต้เท้าอันกำลังแล่นมาทางนี้อย่างเร่งรีบ

สืออีรู้สึกแปลกใจ เพราะเมื่อครู่ใต้เท้าอันเพิ่งออกไปเอง เขาเตรียมจะไปหาผู้บริหารท้องถิ่นโหยว ทำไมถึงกลับมาแล้วล่ะ?

สืออีหยุดลงมา หลังจากที่รถม้าจอด ก็เตรียมจะเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นม่านรถเลิกออก

"สืออี จัดกำลังออกไปต้อนรับคนหนึ่ง ที่ศูนย์พักพิงศูนย์สังเกตการณ์ตรงนั้น"

"จ้าจะไปรับคนเดี๋ยวนี้" สืออีบอก "ต้องไปถามความเห็นพระชายาก่อน"

"ถ้างั้นเจ้าไปบอกพระชายา คนที่มาคลุมหน้าไว้ เป็นแม่นางอายุน้อย น่าจะอายุพอพอกับพระชายา ยิ่งไปกว่านั้นยังมาจากต้าชื่อ พูดจาสำเนียงต้าชื่อ นางพาคนใช้มาสี่คน หนึ่งในนั้นเป็นหญิงรับใช้"

"มาจากต้าชื่อ?"

สืออีไม่กล้าเสียเวลา รีบไปที่ห้องข้างตะวันตกทางนั้นแจ้งเรื่องนี้กับฟู่จาวหนิง

แน่นอน ว่าต้องอยูห่างออกมาหน่อย

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินคำนี้ใจก็สั่นกึก

"สวมหน้ากากกับชุดป้องกันออกไป อย่าแตะต้องพวกเขา พาพวกเขาเข้ามาก่อน"

"่ขอรับ"