อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1731

ถ้าหากฟู่จาวหนิงร้ว่านางกำลังคิดอะไร คงจะหัวเราะออกมาแน่

องค์หญิงใหญ่ ตอนนี้กำลังตรวจรักษาอยู่นะ คิดอะไรกัน จะว่าไป ทางกดที่ปอดด้วย ไม่ใช่ที่หน้าอก

ตอนที่ตรวจฟู่จาวหนิงก็ใจจดใจจ่อมาก จะไปรู้ได้อย่างไรว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดเตลิดไปขนาดนั้น

"อีกเดี๋ยวก็รีบต้มยาเสีย วันนี้ต้องดื่มยาสามห่อ ยาหนึ่งห่อต้มด้วยน้ำสามชามให้เหลือหนึ่งชาม"

ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "อีกเดี๋ยวยาจะส่งเข้ามา แน่ใจว่าจะต้มเองนะ?" ประโยคด้านหลัง ฟู่จาวหนิงมองไปทางเฉินเซียง

เฉินเซ๊ยงพยักหน้าทันที "เจ้าค่ะ"

ก็ต้องแน่สิ

"ข้าจะตรวจเจ้าด้วย มานั่งลงตรงนี้" ฟู่จาวหนิงชี้ไปที่เก้าอี้ข้างๆ

เฉินเซียงนั่งลงไป

ฟู่จาวหนิงก้มหน้าจับชีพจรให้นาง ตรวจอาการ

เฉินเซียงเองก็ติดแล้วเหมือนกัน แต่ยังไม่หนักเท่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น แต่ว่านางเหนื่อยเกินไป ดวงตาเขียวคล้ำ

"วันนี้ต้องนอนพักผ่อนให้ได้" นางเอ่ยขึ้นคำหนึ่ง

อาการป่วยจะรุกรานเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็วตอนที่ร่างกายอ่อนล้าขีดสุด

"ข้าต้องปรนนิบัติองค์หญิงใหญ่" เฉินเซียงตอบ

เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถอะ

ฟู่จาวหนิงอยากจะตอบแบบนี้ แต่คำพูดค้างอยู่ที่มุมปาก จึงเปลี่ยนคำอื่น "ถ้าเหนื่อยเกินไป สติไม่แจ่มชัด อาการป่วยจะยิ่งหนัก แล้วก็รักษาให้หายยากขึ้นด้วย"

"หมอเทวดาฟู่ ข้าเข้าใจดี" เฉินเซ๊ยงตอบกลับอย่างมีมารยาท

"เอาล่ะ เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถอะ" ฟู่จาวหนิงในท่ี่สุดก็อดพูดคำนี้ออกมาไม่ได้

หลังจากออกไป นางก็เขียนตำรับยา วางไว้บนโต๊ะที่ประตูวงกลมทางนั้น

"ไม่ต้อง" ฟู่จาวหนิงตัดบทเขาท่านที "มีแต่ผู้ป่วยหญิง พวกนางไม่ชอบหรอก"

ขนาดนางยังถูกเฉินเซียงรังเกียจเลย ไม่ต้องพูดถึงเขาแล้ว?

"ถ้าเจ้าเหนื่อยเจ้าก็ต้องบอก"

"ข้ารู้ วันนี้มีผู้ป่วยใหม่เข้ามาไหม?"

"มีสองสามคนที่ติดหวัด จัดยาตามเจ้าก่อนหน้านี้ไปแล้ว"

ตอนนี้เอง สืออีก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา น้ำเสียงร้อนรน "พระชายา ผู้ประสบภัยสามคนที่สัมผัสกับป้าหนิวก่อนหน้านี้ เป็นไข้สูงขึ้นมาแล้ว!"

ฟู่จาวหนิงใจสั่นกึก เรื่องที่นางกังวลที่สุดก็ยังเกิดขึ้นแล้ว

เพราะผู้ประสบภัยสามคนนั้นไปที่ศูนย์พักพิง! ที่นั่นมีผู้ประสบภัยอยู่สองสามพันคน

ตอนนี้คนป่วยสามคน นางยังพอรับไหว แต่ถ้าระบาดเป็นวงกว้างล่ะก็...