อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1744

ผู้ประสบภัยที่สัมผัสใกล้ชิดหลายคนนั้น ติดโรคกันจริงๆ ด้วย

พวกเขาเองก็โชคไม่ดี ตอนนั้นก็นอนกันไม่หลับ เลยมารวมตัวกันพูดคุยสัพเพเหระ ทุกคนได้เล่าเรื่องสนุกๆ กันออกมา รู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาที่ทำให้พวกเขาลืมความเหนื่อยยากวิตกกังวลในปัจจุบันไปได้ชั่วคราว

ผลคือพอคุยถึงเรื่องสนุก ก็หัวเราะร่ากัน น้ำลายแตกฟอง

ตอนนั้นเสียงก็ดังมาก ดึงดูดคนรอบๆ เข้ามาร่วมวงด้วย คุยสัพเพเหระไปกับพวกเขา

คืนนั้นสนุกสนานเฮฮา แต่ตอนนี้ต้องมาอกสั่นขวัญหาย

"หมอฟู่เองก็เคยบอกพวกเขาแล้ว ว่าหลายวันนี้ให้พยายามอย่ารวมกลุ่มกันพูดคุย ห่างกันได้มากหน่อยก็ให้ห่าง แล้วทำไมยังมาทำเรื่องแบบนี้กันอีก?"

ผู้ช่วยหมอคนหนึ่งโกรธมาก

หลังจากได้ยินสาเหตุที่คนมากขนาดนี้ติดโรค คนของที่นี่ก็โกรธกันขึ้นมาจริงๆ

วันที่สองที่ป้าหนิวเข้ามาที่นี่ ฟู่จาวหนิงก็ให้คนออกไปเตือนผู้ประสบภัยแล้ว เรื่องที่ต้องระมัดระวัง แจ้งเตือนพวกเขาไปทั้งหมด

แต่ตอนนี้ดูท่า ยังมีคนมากมายที่ไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ

"ห้องข้างฝั่งตะวันตกทางนั้นยังรับคนได้อีกไหม?"

อันเหนียนตามเข้ามา แม้จะเป็นช่วงเดือนสองแล้ว แต่เขาก็ยังมีเหงื่อเต็มหน้าผาก

วิ่งไปวิ่งมาตลอด ทั้งเร่งทั้งเหนื่อย

"องค์หญิงใหญ่ทางนั้นยังมีอีกสองห้อง แต่ว่าไม่มีเตียงแล้ว ยิ่งไปกว่นั้น องค์หญิงใหญ่ก็ไม่แน่ว่าจะยอมให้คนเข้าไป"

บวกกับเดิมทีศูนย์พักพิงก็แออัดมาก แทบจะเป็นสภาวะสมบูรณ์แบบให้เชื้อโรคแพร่กระจายได้เลย

"เช่นนั้นก็ต้องฝืนให้คนเข้าไปแล้ว" อันเหนียนเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด

ตอนนี้พวกเขาไม่มีทางเลือก ใครให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาเมืองเจ้อตอนนี้กันล่ะ?

เอาจริงๆ เขาก็คิดไม่ออก ว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาที่เมืองเจ้อทำไม

ต่งฮ่วนจือฟังอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกประหลาดเหมือนักน ตอนนี้ที่ข้ารู้สึกแปลกๆ ก็คือ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตั้งแต่เด็กมีโชคดีมากนี่นา ครั้งนี้ไม่ว่านางจะมาเมืองเจ้อเพราะอะไร ก็ไม่ควรจะโชคร้ายจนต้องป่วยแบบนี้

ก่อนหน้านี้เขาก็อยู่ในเมืองจี้ต้าชื่อมาตลอด ได้ยินข่าวขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมามากมาย