อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1746

ฟู่จาวหนิงยังคิดจะอธิบย ต่อให้เป็นเชื้อร้ายแบบเดียวกัน บนคนป่วยที่ไม่เหมือนกันก็ยังมีระดับปฏิกิริยาที่แตกต่างกัน นี่ต้องดูภูมิคุ้มกันของร่างกายด้วย...

แต่คำพูดของนางยังไม่ทันพูดจบ เฉินเซียงก็โมโหจนตัดบทนาง

"ข้าได้ยินมาแค่ว่า คนที่สุขภาพยิ่งดี ก็จะยิ่งหายป่วยง่าย องค์หญิงใหญ๋ของเราเป็นหญิงสาวชั้นสูง ร่างกายต้องดีกว่าประชาชนทั่วไปอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่นั้นองค์หญิงใหญ่ของพวกเราก็ไม่ได้ท้องหิวอีกด้วย แต่นาง!"

เฉินเซียงชี้ไปทางป้าหนิว "ข้าได้ยินว่า ระหว่างทางที่นางมาเมืองเจ้อก็ทนหิวมาตลอดทาง สุขภาพนางต้องแย่กว่าพวกเรามาก ดังนั้น เพราะอะไรนางถึงหายได้ไวกว่าพวกเรากัน?!"

ความเร็วในการดีขึ้นของอาการเกี่ยวข้องกับสุขภาพร่างกายของแต่ละบุคคลด้วย นี่ก็เป็นคำพูดที่ฟู่จาวหนิงเคยพูดไว้

ฟู่จาวหนิงคิดในใจ ป้าหนิวต้องหายไวอยู่แล้ว นางได้รับการฉีดยาให้ยานะ แล้วยังใช้ยาที่ค้นคว้ามาแล้วด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายป้าหนิวเดิมทีก็มีภูมิคุ้มกันกับโรคนี้มาระดับหนึ่งแล้ว ครอบครัวหกคน คนอื่นทนไม่ไหวตายกันไปก่อน เหลือแค่ป้าหนิว ร่างกายของนางต่อต้านกับไวรัสชนิดนี้แล้ว

แต่พวกองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น แค่ยาก็ยังจะต้มกินเอง แล้วยังเชื่อมั่นกับคำว่า ยาทุกชนิดมีผลข้างเคียง ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้ก็เห็นว่าพวกนางลดปริมาณการดื่มยา กลัวว่าพวกนางจะใช้ยามากเกินไป

สรุปคือคอยกันท่านางไว้ตลอดเวลา

แล้วก็ไม่ยอมให้นางฝังเข็มอีก

ไม่ให้ความร่วมมือแบบนี้ นางจะรักษาอย่างเต็มที่ได้อย่างไร?

ฟู่จาวหนิงเป็นคนที่ไม่ปากเปียกปากแฉะคอยกล่อมคนไข้มาโดยตลอด ถึงอย่างไรจะทรมานหรือไม่ตัวเองรู้ดีที่สุด

อารมณ์โมโหของนางแต่ก่อนอันที่จริงก็ไม่ดีเท่าไร ตอนนี้ถือว่าดีขึ้นมากแล้ว

ป้าหนิวทนฟังต่อไม่ไหวแล้ว

นางถือว่าถูกฟู่จาวหนิงช่วยชีวิตกลับมา ได้เห็นวิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงมาแล้ว หลายวันนี้ก็ยังเห็นฟู่จาวหนิงรักษาพวกเขาอย่างสุดกำลังโดยไม่กลัวเหนื่อยไม่กลัวลำบาก กระทั่งไม่กลัวว่าจะติดโรคระบาดเพราะคนเหล่านี้

พวกเขานับถือและซาบซึ้งอย่างมากต่อฟู่จาวหนิง ตอนนี้จะมายอมให้สาวใช้ด่านางตลอดได้อย่างไรกัน?

ดูท่าคำพูดที่นางกำชับไว้ก่อนหน้า พวกนางเลือกที่จะฟังแค่ครึ่งเดียว แล้วไม่ฟังไปอีกครึ่งหนึ่ง

นางไม่มีเวลามาอธิบายกับพวกนางอย่างละเอียดว่าการดื่มน้ำทำให้ดีขึ้นได้อย่งไร แต่การทำตามคำที่หมอแนะนำเป็นสิ่งที่พวกนางควรทำ

ฟู่จาวหนิงถามเสียงขรึม "ไม่ยอมดื่มน้ำ? แล้วน้ำร้อนที่ข้าส่งมาให้ในห้องทุกวันสองเหยือกใหญ่ล่ะ?"

นางส่งน้ำร้อนเข้ามาในห้องทุกวันเลยนะ

"หมอฟู่ ท่านไม่รู้น่ะสิ พวกนางไม่ได้ดื่ม ปล่อยให้เย็นแล้วเอามาเช็ดล้างตัวแทน!" ป้าหนิวร้องเชอะ

"ล้างตัวทุกวันหรือ?"

"ก็ใช่น่ะสิ? หมอฟู่ก่อนหน้านี้ก็บอกแล้ว? อากาศเย็นแบบนี้ ลมก็แรงแบบนี้ต้องคอยใส่ใจเรื่องความอบอุ่น พวกนางก็ดีเสียเหลือเกิน ล้างตัวมันทุกวัน ครั้งที่แล้วยังสระหัวด้วยเถอะ สระไปรอบหนึ่งมันจะเย็นไปนานแค่ไหนกันล่ะ?"

ป้าหนิวจุ๊ปาก "ผมเปียกแบบนั้น มันจะหายป่วยไหม?"