อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1751

เป็นเจ้าโรคนั้นแล้วหรือ?

"ฮูหยิน ท่านไม่สบายตรงไหน?"

"มีไข้ มึนหัว ตอนนี้ทั้งตัวไม่มีแรงแล้ว เอว เอวก็ปวด แล้วยังไออีก"

ต่งฮ่วนจือพอได้ยินก็รู้สึกว่าแย่แล้ว

เหมือนอาการจะตรงกันหมดเลย

ตอนนี้เองอาเหอก็ออกมา พอเห็นหญิงสาว แม้นางจะสวมหน้ากากปิดจมูกอยู่ แต่เนื่องจากหลายวันนี้เขายุ่งอยู่กับการจัดแจงที่พั จึงจำนางได้

"ป้าอาหลี่?"

"ข้า ข้าเอง"

"ผู้จัดการต่ง นาง นางคือคนในท้องถิ่นขอรับ" อาเหอบอกต่งฮ่วนจือ

สองคนสบตากัน สายตาเคร่งขรึม

ฟู่จาวหนิงบอกไว้ว่ากังวลเรื่องที่คนท้องถิ่นจะติดโรคระบาด นั่นอาจจะระบาดออกเป็นวงกว้างได้ ตอนนี้มีคนท้องถิ่นติดโรคแล้วจริงๆ

ป้าหาหลี่เอ่ยขึ้น "แล้วก้ พวกเราในซอยนั้นยังมีตาเฒ๋าอู๋ที่อาศัยอยู่คนเดียวอีกคน เมื่อครู่ตอนที่ข้าเดินผ่านบ้านเขา ก็ได้ยินเสียงไออย่างรุนแรง ข้าไม่กล้าไปดู ไม่รู้ว่าต้องรายงานใต้เท้าโหยวไหม?"

"ซู๊ด"

สถานการณ์แย่แล้วจริงๆ

"ป้าอาหลี่ ท่านรอก่อน"

อาเหอเข้าไปบอกคำหนึ่ง ให้คนถอยออกไปก่อน จากนั้นจึงให้ป้าอาหลี่เข้ามา เดินตามตนเองไปยังห้องข้างฝั่งตะวันตก

ที่ประตูวงกลม ฟู่จิ้นเชินตรวจดูนางให้ก่อน จากนั้นค่อยตะโกนเรียกฟู่จาวหนิง

ส่วนอาเหอก็รีบไปหาข้าราชการที่รับผิดชอบแล้ว

"เอารถม้าไปดูในบ้านตาเฒ่าอู๋หน่อย" ป้าอาหลี่เดิมทีก็คอยช่วยเหลือเรื่องข้าวต้มมาตลอด ข้าราชการเองก็ล้วนรู้จักนาง สถานที่ที่นางพักก็รู้จักดี

ถ้ามีคนป่วยตายเข้าจริง เช่นนั้นชีวิตนางก็คงชดใช้ไม่ได้หรอก

คนเหล่านั้นกำลังพูดว่า ครอบครัวนั้นมีทั้งหมดหกคน ป่วยตายไปแล้วห้า เหลืออยู่แค่คนเดียง

แต่พวกเขาไม่รู้ว่าคนคนนี่คือนาง

ป้าหนิวตอนนี้เองก็กลัวมาก กลัวว่าพวกเขาจะรู้

ฟู่จาวหนิงมองนาง มองความหวาดกลัวของนางไว้ในสายตา

ป้าหนิวตอนนี้กลัวจนริมฝีปากซีดไปแล้ว

"ป้าหนิว ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด ว่าท่านเอาพิษเข้ามาในเมือง เพราะท่านเป็นคนป่วยคนแรกที่พวกเราพบโรค แต่พวกท่านไปติดจากที่ไหนมาก็ยังพูดยากนะ"

"แล้วก็ ต่อให้ท่านเป็นคนนำโรคเข้ามาใจเมืองเจ้อ ท่านก็ไม่ได้จงใจเสียหน่อย"

ป้าหนิวรีบพยักหน้า "ใช่ๆๆ ข้าไม่ได้จงใจนะ ข้า ข้าเองก็คิดว่าเข้าเมืองเข้มองมาหาหมอเองก็คงหายแล้ว ข้าคิดว่าพวกเขาทนกันไม่ไหวเพราะไม่ได้กินยาต่างหาก"