อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1870

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวพูดความหมายของโจวติ้งเจินออกมา ฟู่จิ้นเชินก็สูดปาก

"เขาคิดจะ..."

คิดจะทำอะไรครึ่งหลังไม่พูดออกมา แต่ก็ทำให้ทุกคนฟังเข้าใจ

ฟู่จาวหนิงรู้สึกเหมือนโลกทัศน์ตนเองจะแตกสลายอยู่แล้ว

"นั่นมันคนสามพันกว่าคนเลยนะ!"

บ้าไปแล้วหรือ?

"ก็บ้าไปแล้วจริงๆ เพราะที่นี่ห่างจากเมืองหลวงนิดเดียว แล้วยังมีผู้ประสบภัยมากขนาดนี้ มีปัจจัยไม่ปลอดภัยอยู่มากมาย" อันเหนียนเอ่ยขึ้น

ถ้าทั้งหมดเป็นประชาชนเมืองเจ้อ ที่นี่ก็ถือว่าเป็นบ้านของพวกเขา ปิดเมืองเอาไว้ ถ้าพวกเขาไม่ออกจากเมืองก็ยังพอว่า แต่ใครให้ตอนนี้เมืองเจ้อรับผู้ประสบภัยนับหมื่นเข้ามากันล่ะ?

ถ้าหากปิดเมืองมา ผู้ประสบภัยเหล่านี้จะไม่สงบในจิตใจ พวกเขาไม่มีบ้านอยู่ที่นี่ ถ้าหากไม่มีความรู้สึกร่วมไม่มีอาหาร ควต้องหาวิธีบุกออกจากเมืองแน่

ถึงตอนนั้นผู้ประสบภัยที่ป่วยจำนวนมากถ้าทะลักไปทางเมืองหลวง นั่นจะเป็นเรื่องใหญ่ที่เลวร้ายมาก

ฟู่จาวหนิงเองก็คิดถึงจุดนี้ด้วย

"รักษาได้แล้ว ข้าเองก็สกัดยาออกมาแล้วด้วย แค่ขอเวลาหน่อยเท่านั้น โรคก็จะรักษาได้"

ฟู่จาวหนิงร้อนรนขึ้นมา

"จดหมายส่งไปถึงเมืองหลวงแล้ว แต่เกรงว่าจะไม่ทันการ" เซียวหลันยวนคว้ามือนางไว้แน่ "องค์จักรพรรดิเองก็ไม่แน่ว่าจะเชื่อเจ้าจะสามารถรักษาคนมากขนาดนี้ได้"

"ตอนที่ที่สำคัญที่สุดคือรับมือกับด่านของโจวติ้งเจินให้ได้ก่อน เขาให้เวลาหนึ่งชั่วยามเท่านั้น ตอนนี้ผ่านไปหนึ่งเค่อแล้ว "ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวร้อนรนขึ้นมา"

ฟู่จิ้นเชินเงยหน้ามองท้องฟ้า พูดมาคำหนึ่ง "อีกสองชั่วยามฝนจะตก"

ทุกคนตกตะลึง "ฝนตกหรือ?"

พวกเขาเงยหน้ามองท้องฟ้า แต่ตอนนี้ก็ดูฟ้าใส ไม่มีท่าทีว่าฝนจะตกเลย

"เช่นนั้นก็ไม่ต้องให้คนออกไป ให้ผ่านไปหนึ่งชั่วยามก่อน หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้ว ข้าจะออกไปรับมือกับโจวติ้งเจิน"

ฟู่จาวหนิงบอก "ข้าเตรียมผงยาไว้ให้ ถ้าจำเป็น ดูทิศทางลมแล้วสาดยาไป บั่นทอดกำลังรบของทหารห้าพันนายเขาซะ!"

ซู๊ด

ทุกคนถลึงตามองนาง

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวตกตะลึง "พระ พระชายา ทำอย่างนี้ได้ด้วยหรือ?"

"ทำไมจะทำไม่ได้? ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวสงสัยฝีมือสกัดยาของข้าหรือ?"

"ไม่ๆๆ ข้าน้อยมิกล้า! แต่นั่นมันทหารห้าพันนายเลยนะ นั่น...."

คนมากขนาดนั้น กลุ่มใหญ่ขนาดนั้น ต้องใช้ผงยาสักเท่าใด?

เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฟู่จาวหนิงจะมีความสามารถขนาดนี้