อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1883

โจวติ้งเจินถูกผลักออกไปจากเมืองเจ้อ

มาได้ครึ่งทางเขาก็ได้สติขึ้นมา พอรู้ว่าตนเองต้องถอนกำลังแบบนี้ ก็โมโหจนแทบจะเป็นลมไปอีกรอบ

แต่เขาก็ถ่ายหนักจนตัวโยน ตอนนี้แค่แรงจะด่าก็ยังไม่มี

เพราะในป่าในเขา เขากระทั่งไม่มีกระดาษแล้ว ดังนั้นจึงต้องใช้ใบไม้กับกิ่งไม้มาจัดการ ตอนนี้รูทวารเองก็เต็มไปด้วยแผล ขยับทีก็เจ็บเหลือแสน

"กลับ กลับไป..."

รองขุนพลเห็นสภาพแบบนี้ของเขา ก็เอ่ยขึ้นอย่างลำบากใจว่า "ท่านขุนพล ครั้งนี้พวกเราช่างมันเถอะ อ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนร่วมมือกัน วิธีการก็ชั้นต่ำมาก ไม่รู้ว่ายาพวกนั้นของพวกเขาจัดการมาอย่างไร ถ้าพวกเรายังไปอีก ไม่รู้ว่าต้องติดยากันอีกกี่รอบนะ"

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาทางนั้นก็ไม่มีอะไรกินกันแล้ว เดิมทีคิดว่าวันสองวันก็น่าจะจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว ใครจะคิดว่าอ๋องเจวี้ยนจะไร้เหตุผล ถึงกับใช้วิธีการแบบนี้

แล้ววรยุทธ์ของอ๋องเจวี้ยนก็ห่างชั้นกับพวกเขา ตราบใดที่ไม่ต้องปะทะกับท่านขุนพล เขาก็แฝงเข้ามาในกลุ่มพวกเขาได้ ถ้าหากเข้ามาก็ไม่มีใครขวางอยู่หรอก

พวกเขาถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อ ยังไม่รู้ว่าจะมีจุดจบอย่างไร ต่อให้ไม่ตายชีวิตก็น่าจะหายไปซักครึ่งอยู่

"ท่านขุนพล พวกเรากลับไปแล้วค่อยอธิบายความจริงกับองค์จักรพรรดิ ว่าอ๋องเจวี้ยนชั้นต่ำชั่วร้ายมาก เขาวางยาใส่ท่านขุนพล ท่านขุนพลรับพระราชโองการมาแท้ๆ อ๋องเจวี้ยนทำกับท่านขุนพลแบบนี้ มันเท่ากับขัดราชโองการ องค์จักรพรรดิต้องโมโหอ๋องเจวี้ยนมากแน่นอน..."

โมโหลแล้วมีประโยชน์อะไร?

องค์จักรพรรดิเดิมทีก็คิดจะจัดการอ๋องเจวี้ยนอยู่แล้ว จะรังเกียจอ๋องเจวี้ยนสักแค่ไหนมันก็เหมือนกัน

แต่ตัวเขา เขาที่มาอย่างองอาจ แต่กลับต้องจากไปอย่างน่าสมเพช องค์จักรพรรดิคงจะผิดหวังในตัวเขามาก

ยิ่งไปกว่านั้นทั่วทั้งราชสำนัก คงได้เห็นเขาเป็นตัวตลกแน่!

เขาอับอายขายขี้หน้าอย่างมาก!

"ข้าไม่..." อาจกลับไปแบบนี้ได้!

แต่คำพูดของโจวติ้งเจินยังไม่ทันจบความโกรธก็พุ่งขึ้นหัวจนสลบไป

พวกรองขุนพลมองหน้ากันไปมา จากนั้นก็รีบออกคำสั่งให้เร่งเดินทางกันโดยมิได้นัดหมาย