อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1947

ฟู่จิ้นเชินขนาดเรื่องข้างกายองค์จักรพรรดิก็ญังสืบมาได้ นี่ใช่ปัญญาชนตกอับธรรมดาเสียที่ไหนกัน

"ที่ตามรถม้าไปใช่ป้าคนนั้นไหม?"

รู้ว่าเป็นป้าคนนั้น ฟู่จาวหนิงยังรู้สึกเชิงขอดทษหน่อยๆ ที่เมื่อครู่คาดเดาว้าวุ่นไปแบบนั้น

"นั่นเป็นลูกชายของนาง ตอนนี้ปัจจุบันเฝ้าเวรยามอยู่ที่ประตูวัง"

ให้ตายเถอะ ฟู่จาวหนิงร้องให้ตายเถอะขึ้นมาทันที

"พ่อของเจ้ามีมิตรภาพในวัยหนุ่มอยู่ไม่น้อยเลย แล้วทุกคนก็ยังจดจำบุญคุณได้ แน่นอนว่าพวกเราก็ไม่ปฏิบัติไม่เป็นธรรมกับพวกเขาแน่นอน" เสิ่นเชี่ยวยิ้มอธิบายขึ้นมา

พวกเขาเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้บุญคุณเล็กน้อยในอดีตครั้งนั้น ให้ทุกคนหันมาตอบแทนไม่หยุดในตอนนี้

เรื่องของเส้นสาย เจ้าไม่ให้อะไรคนอื่นเลยไม่ได้ ต้องมีสิ่งที่ให้พวกเขาด้วย

ฟู่จาวหนิงรู้อยู่แล้ว ดังนั้นนางจึงนับถือท่านพ่อมาก

"ตอนนี้เจ้าคิดจะทำอย่างไรล่ะ? กลับไปบอกอ๋องเจวี้ยนเรื่องนี้ก่อนไหม?"

ฟู่จิ้นเชินรู้สึกว่านางหนีมาแบบนี้ไม่ใช่วิธีแก้ไข

ฟู่จาวหนิงตอนนี้กลับมีอีกความคิดหนึ่ง นางส่ายหัว "ข้าคิดว่า เข้าใจหลายๆ ด้านหน่อยก็ดีเหมือนกัน"

ตอนนี้ขัดขวางไปเรื่องหนึ่ง ด้านหลังก็จะมีอีกหลายเรื่อง สู้ฉวยโอกาสตอนที่มีเค้าแล้วสังเกตให้ชัดๆ ไปเลยจะดีกว่า

"ตอนนี้ยังข้ายังไม่เจอกับเจ้าอาราม ยิ่งไปกว่านั้นเซียวหลันยวนก็บอกเรื่องเจ้าอารามกับข้ามาไม่กี่ครั้ง ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าความรู้สึกของพวกเขาทั้งสองคนเป็นอย่างไรกันแน่"

ฟู่จาวหนิงมีการพิจารณาของตนเองอยู่

"เจ้าอารามชอบองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาก เรื่องนี้อันที่จริงข้าก็สงสัยหน่อยๆ ถึงอย่างไรเขาก็เหมือนจะเคยเจอองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แล้วนั่นก็ยังตอนที่นางเด็กมาก เขาไปชอบนางตรงจุดไหนกัน แล้วทำไมถึงหวังให้เซียวหลันยวนรับนางเป็นภรรยาด้วย?"

ฟู่จิ้นเชินเข้าใจความหมายนาง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน