อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1949

จวนตระกูลฟู่ตอนนี้เงียบสนิท

เซียวหลันยวนเดิมทีมาถึงประตูใหญ่แล้ว เห็นว่าประตูใหญ่ปิดสนิท ด้วยกำลังภายในของเขา ยังสามารถได้ยินเสียงกรนของคนเฝ้าประตู

เขายืนอยู่ที่ประตูใหญ่เหลือบมองผาดหนึ่ง จึงหมุนตัวเดินไปทางประตูหลัง

ชิงอีตามอยู่ด้านหลัง พอเห็นท่าทางแบบนี้ของท่านอ๋อง จะหัวเราะก็ไม่กล้า

ท่านอ๋องเหมือนเพิ่งเคยทำเรื่องแบบนี้ครั้งแรก ดูไม่เด็ดขาดเอาเสียเลย

พอถึงประตูหลัง แน่นอนว่าประตูปิดสนิทอยู่ ด้านในเงียบสงบ

"ท่านอ๋อง หรือว่าท่านปีนกำแพงดีไหม?" ชิงอีแนะนำขึ้นอย่างจริงใจ

ถึงอย่างไรตอนนี้จะไปเคาะประตูเรียกคนมาเปิดประตูก็เหมือนจะเอะอะเกินไป ถ้าเผื่อพระชายาหลับไปแล้ว ปลุกนางตื่นมาคงไม่ดีนัก

ปีนกำแพงก็ปีน

"ข้าเองก็คิดแบบนี้เหมือนกัน"

เซียวหลันยวนพูดพลางกระโจนตัวขึ้นเบาๆ ข้ามเข้าไปในเรือนอย่างไร้ซุ่มเสียงราวกับควัน

คนคุ้มครองเรือนบ้านตระกูลฟู่ไม่พบตัวเขา วิทยายุทธ์ต่างกันเกินไป

ชิงอีมองซ้ายมองขวา ข้ามกำแพงตามเข้าไป

เซียวหลันยวนมาถึงเรือนของฟู่จาวหนิง พอเหลือบมองก็เห็นเสี่ยวเยว่ที่ย้ายเก้าอี้ออกมานั่งอยู่ด้านนอก

บนตัวเสี่ยวเยว่คลุมเสื้อไว้ผืนหนึ่ง หลับไปแล้ว

ฟู่จาวหนิงแต่ไหนแต่ไรไม่เคยต้องการให้คนข้างกายมาเฝ้านางที่ด้านนอก ตอนนี้เสี่ยวเยว่กลับอยู่ที่นี่...

เซียวหลันยวนลงเท้าหนักหน่อย กระแอมขึ้นเบาๆ ทีหนึ่ง

เสี่ยวเยว่ก็ตื่นขึ้นมาทันที ชัดเจนว่ายังคงตื่นตัวอยู่ไม่ได้หลับ

นางพอลืมตาก็เห็นเซียวหลันยวน ก็รีบเลิกเสื้อออกลุกขึ้นยืน ทำสัญญาณมือห้ามเขาไว้ จากนั้นจึงเดินเข้ามาหาเขา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน