อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1951

เซียวหลันยวนอันที่จริงไม่ค่อยเข้าใจว่าเพราะอะไรฮูหยินเฉิงถึงจะไปจวนตระกูลฟู่เพื่อเยี่ยมท่านผู้เฒ่า

แม้เขาจะเคารพท่านน้าเฉิงมาก แต่ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่พวกฟู่จาวหนิงคิด ที่จะมองท่านน้าเฉิงเป็นเหมือนผู้อาวุโสของตนเอง ผู้อาวุโสที่สนิทมากแบบนั้น

นี่มันคนละเรื่องกันเลย

คือเขาสามารถเคารพท่านน้าเฉิงได้ แต่ก็เพียงเท่านั้น เรื่องที่เขาแต่งงานก็ไม่ได้บอกกล่าวอะไรกับท่านน้าเฉิงเป็นพิเศษ

"ไม่ต้องรบกวนดีกว่า ข้ากับจาวหนิงเองก็แต่งงานกันนานแล้วด้วย"

ตอนนี้เขากับผู้เฒ่าฟู่เป็นครอบครัวเดียวกันนานแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องให้ผู้อาวุโสทางนี้คนหนึ่งเข้าไปเยี่ยมเยียนโดยเฉพาะ

ผู้เฒ่าฟู่ก็ไม่แน่ว่าจะต้อนรับด้วย

เอาจริงๆ เซียวหลันยวนรู้สึกว่า ตอนนี้ไม่ว่าใครที่บ้านตระกูลฟู่ก็ไม่ต้อนรับท่านน้าเฉิงทั้งนั้น

เมื่อวานหลังจากจาวหนิงกลับไปก็ไม่รู้ว่าพูดอะไรด้วย แต่จู่ๆ นางกลับไปบ้านฝ่ายหญิง ตอนค่ำก็นอนอยู่ที่นั่น คนตระกูลฟู่ต้องรู้แน่ว่าทางนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น

ท่านน้าเฉิงตอนนี้ถ้าไปบ้านตระกูลฟู่ น่าจะไม่ได้รับการต้อนรับ ตรงกันข้ามน่าจะไม่มีสีหน้าดีดีให้กันด้วยซ้ำ

ถึงอย่างไรคนของบ้านตระกูลฟู่ก็ปกป้องกันเองมาก พวกเขาไม่มีทางยอมให้คนที่ทำให้จาวหนิงไม่สบายใจได้สบายใจแน่นอน

"ไม่รบกวนอะไร เจ้าไม่ใช่ว่ากำลังจะไปหรือ? เช่นนั้นก็พอดีเลย ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าดูเอา อายวนเรียกข้าว่าน้า พวกเราเองก็ต้องกลับยอดเขาโยวชิงด้วยกัน ระหว่างทางนี้ต้องเดินทางด้วยกันหลายวัน ข้ากับพระชายาจะอย่างไรก็ต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาอยู่แล้ว ต้องเปิดอกปรับความเข้าใจปรับความสัมพันธ์ให้ดีขึ้นหน่อย จะให้ทุกคนอึดอัดไปตลอดทางไม่ได้หรอกกระมัง?"

เซียวหลันยวนได้ยินคำพูดนางก็อดขมวดคิ้วขึ้นไม่ได้

"ท่านน้าเฉิง ท่านจะรอเพื่อออกเดินทางไปพร้อมพวกเราหรือ?"

"ใช่สิ พวกเจ้าไม่ใช่ไปพรุ่งนี้หรือ? ก็ไปด้วยกันเลย พวกเราจะแยกกันไปทำไม?"

ฮูหยินเฉิงมองสายตาเขา ราวกับเขาถามอะไรที่ไม่น่าถาม ดูไม่เข้าใจเอามากๆ อย่างไรอย่างนั้น

ตอนนี้ก็อยู่ด้วยกันแล้วนี่ ทำไมยังจะต้องถามอีก?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน