อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1967

ที่นี่คือแคว้นเจา ไม่ใช่ต้าชื่อ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำไมมาอยู่ที่นี่กัน?

ยังไม่พูดเรื่องที่ผู้ดูแลจงกับฮูหยินเฉิงตกตะลึงกันอย่างไร อันที่จริงองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็ใจเต้นผางเหมือนกัน นางไม่รู้ว่าฮูหยินเฉิงรู้จักนางได้อย่างไร

"ฮูหยินรู้จักข้าได้อย่างไรกัน?"

พอได้ยินคำนี้ขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ฮูหยินเฉิงก็ได้สติกลับมา

"องค์หญิงใหญ่นั่งก่อนเถิด" นางทักทายอย่างกระตือรือร้น แล้วยังเอ่ยกับผู้ดูแลจงว่า "ผู้ดูแล น้ำชา"

"ทราบแล้ว"

ผู้ดูแลจงเองก็ไม่สนใจท่าทีวางตัวเป็นเจ้านาย ที่ใช้งานเขาคล่องแคล่วราวกับใจนึกนี้ของฮูหยินเฉิง

เขารีบออกไปหาคนชงชา

"ไปเรียกสาวใช้เฝิ่นซิงนั่นมาหน่อย ให้เฝิ่นซิงไปชงชา นางฉลาดคล่องแคล่ว ชงชาได้ดี เร็ซเขา"

เขาผลักจงเจี้ยนที่ยืนเป็นรูปปั้นอยู่ด้านนอก

จงเจี้ยนขมวดคิ้ว "ถึงกับต้องเรียกเฝินซิงเลยหรือ? เฝิ่นซิงเป็นสาวใช้ข้างกายพระชายานะ ไม่ใช่ของเรือนหน้า"

เฝิ่นซิงไม่ได้รับผิดชอบที่นี่

"ตอนนี้แขกที่มาคือองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น! เจ้าไม่รู้จักองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเรอะ? น้องสาวที่ฝ่าบาทต้าชื่อโปรดปรานที่สุด!"

"ข้าไม่รู้จักเสียที่ไหน?"

"รู้แล้วยังไม่รีบอีก?" ผู้ดูแลจงออกแรงตีเขาอย่างเคืองๆ

จงเจี้ยนเม้มปาก กวักมือเรียกคนคุ้มครองเรือนคนหนึ่งมา ให้เขาออกไปเรียกคน

นี่ทำเอาผู้ดูแลจงโมโหหนัก "เรื่องแค่นี้เจ้ายังต้องสั่งคนอื่นต่ออีก จงเจี้ยนตอนนี้เจ้าขี้เกียจสันหลังยาวแล้วเรอะ!"

จงเจี้ยนไม่พูดอะไร

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน