อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1971

"ทำไมจะไม่ล่ะเจ้าคะ?" ลวี่กั่วคาดเดาอย่างมั่นอกมั่นใจ "ฮูหยินท่านลองคิดดูสิ พรุ่งนี้จะเดินทางไปยอดเขาโยวชิงอยู่แล้ว ตามหลักการพวกเขาคืนนี้ไม่ควรจะพักที่จวนอ๋องหรอกหรือ? ของบางอย่างที่ยังจัดเก็บไม่เสร็จก็ต้องมาจัดการห้ามตกหล่น แล้วพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องรีบกลับมาอีกรอบด้วย"

ลวี่กั่วเอ่ยต่อ "ยิ่งไปกว่านั้น ฮูหยินเองก็อยู่ที่จวนอ๋อง จะมองท่านเป็นครอบครัวอย่างไร ก็ไม่ควรทิ้งท่านให้แกร่วอยู่ที่นี่สิ? ไม่ใช่ควรจะกลับมาอยู่ด้วยกันหรือ? นี่ยังมีมารยาทเหลืออยู่ตรงไหนกัน? ดังนั้นจากที่ข้าเห็น เรื่องนี้พระชายาต้องจงใจแน่นอน"

เดิมทีฮูหยินเฉิงก็ไม่ได้คิดมาด้านนี้เลย แต่ตอนนี้พอได้ยินลวี่กั่วพูดขึ้นมา นางก็ถูกกล่อมเข้าให้แล้ว เพราะฟังแล้วก็ดูมีเหตุผลอยู่

"ช่างเถอะ พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน สามีภรรยาต้องใกล้ชิดกันที่สุดอยู่แล้ว ข้าเองก็จะไปเพิ่มภาระให้อายวนตลอดไม่ได้ พวกเขาสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียวกันก็คือดีที่สุดแล้ว"

ลวี่กั่วมองฮูหยินเฉิง พูดออกมาแบบนี้ แต่ฮูหยินคิดแบบนี้จริงหรือเปล่า? ในใจตอนนี้คงจะเจ็บปวดน่าดูกระมัง

"ฮูหยิน แล้วพรุ่งนี้ที่จะพาองค์หญิงใหญ่ไปด้วยกัน ยังไม่มีโอกาสได้หารือกับท่านอ๋องเลยนะ?"

"พักผ่อนเถอะ ทำได้แค่รอพูดวันพรุ่งนี้แล้ว"

ฮูหยินเฉิงตอนนี้เองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เช่นนั้นก็รอให้เซียวหลันยวนกลับมาก่อนค่อยว่ากัน

นางหลับไปด้วยความหงุดหงิด

วันต่อมา ฮูหยินเฉิงก็ยังตื่นเช้า

ไม่คิดว่าพอนางล้างหน้าเสร็จ ก็ได้ยินคนใช้มาบอกว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาถึงแล้ว

"มาเช้าขนาดนี้เชียว?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพาองครักษ์หกคนกับสาวใช้วังอีกสองคน เป็นคนที่จักรพรรดิเจาจัดมาให้นาง เดิมทีนางไม่อยากพาไปด้วย แต่ก็ไม่กล้าพึ่งพาแต่ฮูหยินเฉิงกับเซียวหลันยวน

ถ้าเผื่อเจอเรื่องอะไรเข้า อ๋องเจวี้ยนไม่สนใจนางขึ้นมาจะทำอย่างไรกัน?

จะว่าไป หลังจากเฉินเซียงตายไป ข้างกายไม่มีสาวใช้มาคอยปรนนิบัติก็รู้สึกไม่ชินนัก

คนเองก็พามาแล้ว รถม้ายังไม่ได้ขับเข้ามา นางก็ให้คนยกลังใบหนึ่งเข้ามา เตรียมจะไปนั่งรถม้าคันเดียวกับฮูหยินเฉิง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน