อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1973

พอเซียวหลันยวนสวมหน้ากากเสร็จ ฮูหยินเฉิงก็มาถึงตรงหน้าแล้ว

ฮูหยินเฉิงเลิกม่านรถก็เห็นเซียวหลันยวน เดิมทีกังวลอยู่ตลอดว่าเขาไม่น่ารอตนเองแล้ว ตอนนี้พอมาเจอกันจึงถอนใจโล่งออกมาได้ในที่สุด

นางกำลังจะพูด อยากจะอธิบายเรื่องที่ตนเองพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาด้วย แต่รถม้าพวกเขายังไม่ทันหยุดดู เซียวหลันยวนก็แล่นออกไปก่อนแล้ว

"ท่านน้าเฉิงในเมื่อมาถึงแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ออกเดินทางเถอะ ถนนเส้นนี้ความเร็วการรุดหน้าจะไวหน่อย ไม่ได้หยุดพักเท่าไรนัก"

สภาพอากาศเดือนสาม หลายพื้นที่อาจจะมีฝนตก

ถ้าเสียเวลาบนเส้นทางนี้มาก การเดินทางนี้ก็จะล่าช้ามากเกินไป

เพราะฮูหยินเฉิง ทำให้เซียวหลันยวนไม่รู้สึกคาดหวังอะไรกับการเดินทางครั้งนี้ เขากระทั่งเหมือนกับฟู่จาวหนิง รู้สึกว่าที่เจ้าอารามเรียกพวกเขาไปครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

ดังนั้นตอนนี้เซียวหลันยวนจึงเท่ากับต้องรีบทำภารกิจนี้ให้เสร็จสิ้น

"ออกเดินทาง"

เซียวหลันยวนกระโจนขึ้นหลังม้าออกคำสั่ง

รถม้าของพวกเขานำหน้า ด้านหลังยังมีเสี่ยวเยว่นั่งอยู่บนรถม้าที่ขนสัมภาระจนเต็ม และยังมีองครักษ์อีกกลุ่มหนึ่ง ด้านหลังจึงจะเป็นรถม้าของฮูหยินเฉิง

พอเป็นเช่นนี้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ไกลขึ้นมาหน่อย ถึงอย่างไรก็ไม่เห็นหน้ากัน เว้นเสียแต่ตอนที่หยุดพักข้างทาง

ฮูหยินเฉิงตะลึงงันไปแล้ว คำพูดที่เดิมทีจะพูดก็ติดค้างอยู่ในลำคอ ขึ้นก็ไม่ได้ลงก็ไม่ได้

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่นั่งอยู่ข้างๆ นางก็ยังมึนๆ อยู่ ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร

วันนี้นาง ลุกขึ้นมาแต่งตัวแต่งหน้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

ให้สาวใช้วังแคว้นเจาช่วยนางทำทรงผมที่หญิงสาวชั้นสูงแคว้นเจ้าชื่นชอบ สวมเครื่องแต่งกายแบบฉบับแคว้นเจา เหมาะสมกับนางอยู่ ทำให้ความงามของนางเด่นออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

นางจงใจแต่งหน้าแต่งตัว ก็เพื่อปรากฏตัวต่อหน้าอ๋องเจวี้ยนแล้วทำให้เขาตะลึงในความงาม

ตอนที่ฮูหยินเฉิงเลิกม่านขึ้นเมื่อครู่ นางเองก็อยู่ในท่วงท่าที่สวยงามที่สุด แหงนตามองออกมา เตรียมจะทักทายอ๋องเจวี้ยน แต่ใครจะรู้ ใครจะไปรู้!

ว่านางที่เตรียมเสร็จหมดแล้ว กลับไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ทักทาย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน