อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1975

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะรอที่นี่ ต้องเตรียมของกินให้พวกเขาหน่อยสิ? ป่านนี้แล้ว คงหิวกันแย่"

ฮูหยินเฉิงรู้สึกเป็นไปได้ที่ฟู่จาวหนิงจงใจดึงเซียวหลันยวนออกไป ไม่อยากให้เขามาเจอพวกนาง

ด้วยเหตุนี้จึงพาเซียวหลันยวนไปปีนเนินเขา โดยไม่สนใจสุขภาพของเขา โคลงเคลงอยู่ตั้งนานสองนาน เขาไม่ควรพักผ่อนเสียหน่อยหรือ?

"จุดไฟเตรียมกันแล้ว ฮูหยินเฉิงกับองค์หญิงใหญ่โปรดรอสักครู่" ชิงอีเอ่ยขึ้น

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกัดริมฝีปากล่าง ยังต้องให้สาวใช้วังประคองนางเดินห่างออกไปหน่อยเพื่อจัดแจงธุระส่วนตัว

ตอนที่กลับมานางก็มองไปทางเนินลาดนั้น แต่ก็ไม่เห็นแผ่นหลังเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงแล้ว ไม่รู้ว่าพวกเขาเดินไปถึงไหนแล้ว

นางกลับไม่รู้ ว่าพอพ้นเนินลาดนี้ไป เดินลงไปด้านหลังมีทิวทัศน์อันงดงามอยู่ภาพหนึ่ง

หญ้าสีเขียวเขียวขจีหนาแน่น ตรงกลางยังมีดอกไม้ป่าหลากสีสันแซมอยู่ ดอกไม้บานอ่อนช้อยดูอิสระเสรี เบ่งบานสะพรั่งเป็นผืนกว้างราวกับพรมดอกไม้สวยสด

ช่างเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามจริงๆ

ด้านในผืนดอกไม้ป่านี้ยังมีบึงน้ำเล็กๆ อยู่อีก รอบบึงยังมีพุ่มดอกไม้ป่าที่สูงใหญ่กว่าขึ้นอยู่ พอแสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามา ที่นั่นจึงดูเหมือนกระจกใสบานหนึ่ง

ถ้าเป็นช่วงเช้าหรือเย็น สายลมพัดมาคงหนาวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เป็นช่วงบ่าย ลมผัดแผ่วเบาผ่านทุกดอกไม้ป่า ดูสดชื่นเบิกบาน

นั่งบนรถม้าอยู่นานสองนาน จู่ๆ พอได้เห็นภาพงดงามกว้างใหญ่นี้ ก็ทำให้รู้สึกสดชื่นสบายใจจริงๆ ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าจิตใจนางเบิกบานขึ้นมาทันที

"สวยไหม?" เซียวหลันยวนอยู่ข้างๆ ถามขึ้น

"สวยสิ สวยมากเลย ท่านรู้จักทุ่งดอกไม้ป่านี้ได้อย่างไรกัน?" ฟู่จาวหนิงมองเขา

เซียวหลันยวนปลดหน้ากากลงมา หันหน้ามามองนาง "เพราะก่อนหน้านี้เคยผ่านมาน่ะ ตอนที่พักก็ออกมาเดินเล่นแล้วเจอเข้าโดยไม่ตั้งใจ เพียงแต่ก่อนหน้าตอนที่ข้าเห็นเองไม่ได้มีความรู้สึกอะไรนัก ตอนนี้พอมีเจ้าอยู่ข้างกาย ก็รู้สึกว่ามันงดงามขึ้นมากเลยทีเดียว"

"รถม้าที่โคลงเคลงมาตลอดทาง ทำปากของท่านหวานไปด้วยหรือนี่?" ฟู่จาวหนิงรู้สึกขำขึ้นมา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน