อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1980

หลายหมื่นตำลึงก่อนหน้านี้ที่จ่ายแทนฮูหยินเฉิง ฟู่จาวหนิงก็กลัวว่าเขาจะไม่มีเงินแล้ว

แต่เขาก็ไม่ได้จนขนาดนั้น

"ไม่ว่าอย่างไร ต่อให้หนิงหนิงไม่เป็นหมอ แค่จะดูแลเรื่องเสื้อผ้าอาหารการกินนั้นไม่มีปัญหาอยู่"

"เช่นนั้นก็ดี ของพวกนี้ข้าก็ส่งให้พ่อข้าแล้วกันนะ แต่ว่า ข้าเองก็หาเงินได้นะ หากท่านต้องการเงินจริงๆ ข้าก็หาให้ได้" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"ข้ากล้าดูถูกหมอเทวดาเสียที่ไหน? เจ้ารู้ไหมว่ายาลูกกลอนคุ้มครองหัวใจของเจ้า เม็ดนึงมันขายได้ตั้งเท่าไร?"

เซียวหลันยวนเองก็ไม่เคยรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงขัดสน

ด้วยวิชาแพทย์ของนาง ทั้งชาตินี้นางไม่มีวันขัดสนแน่นอน

ดังนั้น สามีภรรยาทั้งสองอย่างพวกเขาก็เป็นเศรษฐีต่อไปเถอะ

ฮูหยินเฉิงกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนั่งอยู่ข้างๆ ส่งสายตาเข้ามาเป็นระยะ

พอเห็นว่าเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงตอนที่กินยังตัวชิดติดกันขนาดนั้น เอาแต่กระซิบกระซาบกันไม่หยุด ทั้งสองคนรู้สึกขัดหูขัดตามาก

"อายวน ลมแรงขึ้นมาแล้ว รีบกินเถอะ กินเสร็จจะได้รีบเดินทาง" ฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้นอย่างทนไม่ไหว

"ท่านน้าเฉิงกินเสร็จแล้วหรือ?" เซียวหลันยวนเห็นว่านางวางชามลงแล้ว

ลวี่กั่วที่อยู่ข้างๆ ยังกินอยู่เลย

"ข้ากินเสร็จแล้ว ข้ากินไม่เยอะ..."

"เช่นนั้นท่านก็ขึ้นรถม้าไปก่อนเถิด ด้านนอกลมแรง สุขภาพของท่านน้าก็ไม่คอ่ยดีนัก โดนลมมากคงไม่เหมาะนัก"

เซียวหลันยวนตัดบทนาง จากนั้นก็บอกกับลวี่กั่วว่า "ยังไม่รีบประคองฮูหยินของเจ้าขึ้นรถม้าอีก? ของพวกนี้วางไว้ได้ มีคนมาจัดการให้"

ลวี่กั่วรู้สึกว่าข้าวต้มนี้อร่อยมาก นางยังอยากกินอีกสักชาม ถึงอย่างไรนางก็เป็นแค่สาวใช้คนหนึ่ง ไม่คุมตัวเองเสียหน่อยก็คงไม่เป็นไร แต่ตอนนี้พอได้ยินคำของเซียวหลันยวน นางเองก็กินต่อไม่ได้แล้ว

"เจ้าค่ะ"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน