อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1995

ที่นี่เรียกว่าลานหินยื่น ก็เพราะมีหินเรียบก้อนใหญ่ยักษ์ก้อนหนึ่งยื่นออกมาจากหน้าผา แล้วด้านล่างเป็นพื้นว่างเปล่า

จากทางเดินบนเขา มีเนินดินเล็กๆ สองสามลูกและพุ่มไม้หนาแน่นขวางกั้นอยู่ ระหว่างกลางไม่มีทางเดิน คนทั่วไปถ้าเดินผ่านก็จะมองไม่เห็นจุดชมทิวทัศน์ที่ยอดเยี่ยมนี้อยู่

พวกเขาเมื่อครู่พอลงจากรถม้าก็เดินผ่านป่าเข้ามา ถ้าเซียวหลันยวนไม่ได้บอก ก็ไม่รู้เลยว่ายังมีที่แบบนี้อยู่

ลานเรียบผืนหนึ่งยื่นออกไปกลางอากาศ ข้างๆ ยังมีพุ่มดอกไม้ขึ้นอยู่พุ่มใหญ่ พอลมภูเขาพัดมา ดอกไม้โบกสะบัดส่งกลิ่นหอมเข้ามาเป็นระยะ

มองออกไปเป็นทะเลหมอกขาวผืนใหญ่ เมฆขาวสงบซ้อนทับกัน ราวกับเป็นทะเลสีขาวเงียบสงบ งดงามยิ่งใหญ่ราวบทกวี

ขอบฟ้ามีแสงจ้าสีส้ม ตะวันใกล้ขึ้น

ภาพงามอยู่ตรงหน้านี้แล้ว

ลานหินยื่นตรงนั้น มีชายคนหนึ่งในชุดสีขาวบริสุทธิ์ เกล้าผมสูง ผมดำแซมขาว มือข้างหนึ่งไพล่หลัง หันหลังให้พวกเขา กำลังชื่นชมทะเลหมอก มีท่าทีราวกับเซียนที่พร้อมจะเหาะเหินจากไปได้ทุกขณะ

ทั้งๆ ที่ได้ยินเสียงของพวกเขา แต่อีกฝ่ายก็ไม่หันกลับมามอง

มีแค่เขาที่ยืนอยู่ตรงนั้น ให้ความรู้สึกเหมือนฟ้าดินนี้มีข้าเพียงผู้เดียว คนอื่นอย่าได้ล่วงล้ำเข้ามา

ฟู่จาวหนิงตอนที่มองเห็นเขาก็หยุดเท้าไม่เดินหน้าต่อ

เซียวหลันยวนกุมมือนางไว้ ชะงักไปเล็กน้อย แล้วจึงเดินตรงไปทางนั้น

"ทิวทัศน์ไม่ได้เป็นของใครคนใดคนหนึ่ง พวกเราเข้าไปเถอะ"

ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเขาพูดได้ถูกต้อง ดังนั้นจึงไม่ได้ปฏิเสธ

ลานหินยื่นก้อนนี้จะบอกว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่นัก พอเพิ่มพวกเขาเข้าไป ก็ดูเหมือนคึกคักขึ้นมาแล้ว

พวกของชิงอีพอเห็นว่ามีคนนอกอยู่จึงไม่วางใจขึ้นมา จึงติดตามกันเข้ามาทั้งหมด คอยพยายามกันไว้ตรงกลางอย่างระมัดระวัง

คนผู้นั้นยังคงหันหลังให้พวกเขาชมความงามต่อ ดูนิ่งงันอย่างประหลาด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน