อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1998

สมองฟู่จาวหนิงมีแต่เครื่องหมายคำถามเรียงเป็นตับ

คนที่นางอุปโลกขึ้นมา จะไปมีที่มาแท้จริงได้อย่างไรกัน?

ตอนนี้นางสงสัยว่าถังอู๋เจวี้ยนคนนี้น่าจะมาล้อนางเล่นเสียแล้ว

แต่เผอิญว่านางไม่สามารถเปิดเผยอาจารย์คนนี้ได้ นางจะบอกว่าไม่มีคนคนนี้อยู่ก็ไม่ได้กระมัง?

นางมองถังอู๋เจวี้ยนแบบพูดไม่ออก "ท่านไปรู้จักอาจารย์ข้ามาจากไหน? ข้าไม่เคยได้ยินอาจารย์เอ่ยถึงท่านเลย"

"อืม เพราะลุงของข้าเป็นคนที่พิเศษมาก หลังจากที่ตัวเองทะเลาะกับตระกูลแล้วหนีไปที่เขาชิงถง ก็ไม่เคยพูดถึงอีกเลยว่าตนเองมาจากที่ไหน ต่อให้บอกท่านไป ก็เกรงว่าคงเป็นเรื่องที่แต่งขึ้น"

"ลุง ของท่านหรือ?!"

เสียงฟู่จาวหนิงยกสูงขึ้นมา กระทั่งเสียงเปลี่ยนไปหน่อยๆ ด้วย

นางเพิ่งเคยเจอเรื่องไร้สาระแบบนี้เป็นครั้งแรก กระทั่งให้ใจเย็นก็เย็นไม่ลงแล้ว

ทำไมคนที่นางอุปโลกขึ้นมาถึงกลายเป็นลุงของถังอู๋เจวี้ยนไปแล้วกัน?

"ใช่ ดังนั้นถ้าพูดขึ้นมา ข้าก็ถือว่าเป็นศิษย์พี่ของท่าน" ถังอู๋เจวี้ยนตอนที่พูดเรื่องเหลวไหลนี่ ท่วงท่าเขาก็สง่าราวกับเซียน

"ศิษย์...พี่หรือ?!"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าตนเองตอนนี้ต้องดูโง่มากแน่ๆ แต่นางก็ควบคุมเอาไว้ทันที เพราะนี่มันไร้สาระเกินไปแล้ว ขนาดนางฝันก็ยังไม่กล้าฝันมั่วๆ เลย

"อืม เช่นนั้นข้าเรียกเจ้าว่าน้องหญิงหนิงดีไหม?"

"พรวด! ได้ที่ไหนกันเล่า?"

"ไม่ได้!"

"ไม่ได้เด็ดขาด!"

ข้างๆ พวกเสี่ยวเยว่ไป๋หู่สืออีส่งเสียงออกมาทันที พวกเขาคัดค้านขึ้นมาพร้อมกัน

ต่อให้ไม่ใช่เวลาที่พวกเขาจะพูดได้ แต่พวกเขาก็ทนไม่ไหวแล้ว!

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน