อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2034

เพียงไม่นานก็มีคนมาแจ้งเรื่องอาหารกลางวัน

งานเลี้ยงเล็กๆ บนยอดเขาโยวชิง แม้จะไม่มีปลาหรือเนื้อมากมาย แต่ไม่รู้ว่าพ่อครัวของยอดเขาโยวชิงเป็นใคร อาหารสิบอย่างบวกหนึ่งน้ำแกง ก็ยังรังสรรค์ออกมาได้อย่างครบสีและกลิ่น

เจ้าอารามนั่งอยู่ข้างโต๊ะ มองเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงเดินเข้ามา

สายตาเขาตกอยู่บนนิ้วทั้งสิบที่กุมกันแน่น ปิดหน้าผากถอนหายใจเบา

ฮูหยินเฉิงกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ตามติดเข้ามา

พอองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเข้าประตู สายตาก็ตกไปอยู่บนตัวเซียวหลันยวน จะอย่างไรก็เลี่ยงออกมาไม่ได้

นางเดิมทีคิดว่าตอนที่นางเข้ามาเซียวหลันยวนจะมองนาง เตรียมตัวจะประสานสายตากลับเอาไว้แล้ว คิดไม่ถึงว่าเซียวหลันยวนไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ แต่ยังเอียงหน้าไปพูดกับเจ้าอาราม

ในใจนางผิดหวังหน่อยๆ แต่ก็ยังรู้สึกว่าอ๋องเจวี้ยนน่าจะรู้สึกไม่ค่อยดี จึงมองไปทางฟู่จาวหนิง

พอนึกถึงว่าฟู่จาวหนิงยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ในใจนางก็แอบเกิดความความยินดีลับๆ ขึ้นในใจ คิดอยู่ว่าพูดออกมาได้ตอนไหน ว่าความสัมพันธ์ของอ๋องเจวี้ยนกับนางก้าวข้ามก้าวใหญ่ไปแล้ว

ด้านซ้ายของเซียวหลันยวนคือเจ้าอาราม ด้านขวาคือฟู่จาวหนิง ทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนั่งอยู่ข้างกายนางไม่ได้

ฮูหยินเฉิงนั่งลงอีกด้านข้างๆเจ้าอารามอย่างเป็นธรรมชาติ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำได้แค่นั่งลงข้างๆ นาง ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงพบแล้วว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดูแปลกๆ ไป นางจ้องเซียวหลันยวนอยู่ตลอด สายตาก็ดูจะอ่อนโยนอาลัยอาวรณ์ เห็นได้ชัดว่ามีความรู้สึกรักใคร่

นี่เกิดอะไรขึ้น?

หรือว่าเพราะในภวังค์นั้นเห็นว่านางได้แต่งงานกับเซียวหลันยวนหรือ?

มีประสบการณ์ในฝันแบบนั้น ยังคิดว่าเป็นจริงอีก?

แม้จะเป็นแค่ภวังค์ แม้ฟู่จาวหนิงเองก็มองเห็น และยังรู้ว่าต่อให้เป็นภวังค์ เซียวหลันยวนก็ไม่ได้ใกล้ชิดนางเลย ทั้งสองคนเป็นแค่สามีภรรยาในนาม ไม่ใช่สามีภรรยาจริงๆ แต่นางเองก็ยังรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก

รู้สึกรำคาญกับภวังค์ที่เจ้าอารามทำออกมาแบบนี้