อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2065

พวกของเสี่ยวเยว่ไม่กล้าถามอะไรมาก

"ไปพักกันเถอะ" ฟู่จาวหนิงไม่คิดจะให้พวกเขาลำบากใจ ให้พวกเขากลับไปพักผ่อนกัน

ทุกคนถอยออกไป

ในลานบ้านแสงจันทร์กระจ่างใส พอยิ่งดึกแสงจันทร์กับแสงดาวก็ยิ่งเจิดจ้า แต่ไม่รู้ว่าเพราะอารมณ์พวกเขาไม่ค่อยดีหรือเปล่า ตอนนี้มองดูแล้วกลับรู้สึกว่าแสงแบบนี้มันขาวซีดแถมยังดูเย็นชา

ฟู่จาวหนิงคิดจะดึงมือออก แต่ก็ดึงไม่ได้

เซียวหลันยวนกุมมือนางไว้แน่น จนมือนางแทบจะแดงอยู่แล้ว

นี่แสดงว่าในใจเขาไม่สงบเอามากๆ

เดิมทีถ้านางไม่ได้ลองด้วยตัวเอง นางก็คงจินตนาการไม่ออกว่าจะเจอกับการชี้นำแบบไหน แต่พอนางไปลองด้วยตัวเอง ก็น่าจะพอเข้าใจได้ว่าภาพที่หลั่งเข้าไปในหัวเขาคืออะไร

ไม่มีอะไรมากกว่าต้องปล่อยนางไป จึงจะมีผลลัพธ์ที่ดีกว่า

แต่ว่า แต่ในส่วนของนางยังมีภาพที่เขาผลักนางเข้าไปในห้วงลึกดำมืดด้วยนะ นางยังไม่พูดอะไรเลย หรือเขายัง "เห็น" นางแทงกระบี่เข้าไปที่หัวใจเขาด้วย?

"ท่านจับจนข้าเจ็บมือแล้วนะ" นางเอ่ยขึ้น

เซียวหลันยวนเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน รีบคลายมือออกทันที

"ขอโทษด้วย หนิงหนิง" เขามองข้อมือนาง เป็นวงแดงจริงๆ เขารีบยกมือนางขึ้นมาแล้วลูบนวดเบาๆ

"ในใจว้าวุ่นขนาดนั้นเชียว?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่มันกระทบกระเทือนค่อนข้างแรงไปชั่วขณะน่ะ"

"ท่านเห็นอะไรมาหรือ?"

เซียวหลันยวนงงงัน "เห็นอะไรหรือ? อื๋อ? ข้าไม่เห็นอะไรเลย แค่รู้สึกเหมือนตัวเองถูกเชือดด้วยมีดนับพัน"

"อะไรนะ?"

ฟู่จาวหนิงสะดุ้ง แล้วจึงตกใจอย่างมาก "ยังมีอะไรที่ไม่เหมือนกันด้วยหรือ?"

"เจ้าเห็นอะไรมาล่ะ?"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าตนเองยังตั้งสติกลับมาไม่ได้ ตอนที่นางคิดว่ารู้ความจริงแล้ว ความจริงกลับทำให้นางงงงันไปอีก

ที่แท้ยังมีที่แตกต่างกันด้วยหรือ?

"ก็เห็นผลลัพธ์ที่ข้าไม่ได้อยู่ด้วยกันกับท่านแล้วรู้สึกสบายใจมาก" นางเองก็ไม่ได้ปิดบังเขา ตอบคำถามเขามาตรงๆ

"ไม่ได้อยู่กับข้า แล้วเจ้าสบายใจมากหรือ?" ดวงตาเซียวหลันยวนหรี่ลงมา "หนิงหนิง ความคิดนี้ของเจ้ามันดูอันตรายไปหน่อยไหม?"

"นั่นไม่ใช่ความคิดที่แท้จริงของข้า" ฟู่จาวหนิงปฏิเสธ