อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2067

เมื่อครู่นางออกไปดูแล้ว ไปฟังอยู่พักหนึ่ง แทบทำนางโกรธจัดเลยทีเดียว

ทั้งที่ยังเช้าขนาดนี้ พวกเขามีสิทธิ์อะไรจู่ๆ พอขึ้นเขามา คุณหนูก็ต้องรีบลุกจากเตียงนอนมาดูอาการพวกเขาทันทีแบบนี้?

แล้วก็ ตัวเองก็ป่วยอยู่แล้ว ยังปีนเขาขึ้นมาทำอะไรกัน? เป็นลมล้มพับไปจะโทษใครได้?

แล้วเรื่องนี้ยังโทษมาถึงตัวคุณหนู ยังบอกว่านางเลือดเย็นไร้ความปราณี มีคนพูดแย่กว่านี้ด้วย แต่นางไม่กล้าพูดออกมาจริงๆ พูดแล้วนางก็โมโห

มีคนยังบอกว่าที่คุณหนูเรียนแพทย์ เพื่อจะรักษาแต่คนชั้นสูงเท่านั้นใช้ไหม ทำไมตอนมาถึงเมืองไม่บอกพวกเขาสักคำแล้วแอบหนีขึ้นเขามา?

ฟังเอาแล้วกันว่านี่มันบ้าบอแค่ไหน? ต้องโดนสัตว์ป่าอะไรแทะสมองไปถึงพูดแบบนี้ออกมาได้?

น่าโมโหเสียจริง

ฟู่จาวหนิงฟังคำโมโหของนาง พลางล้างหน้าล้างตา พอเช็ดหน้าเสร็จ หลังจากทายาบำรุงผิวหน้าที่ทำขึ้นมาเองไปชั้นหนึ่ง นางจึงบอกกับเสี่ยวเยว่ว่า "ถึงคนอื่นจะน่าชิงชัง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องมาโมโหแต่เช้าตรู่ ความโมโหไม่ดีกับสุขภาพ ผ่อนคลายไว้ ยิ้มเข้าไว้"

"คุณหนู ท่านทำไมยังยิ้มออกอีก?"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะ "เสี่ยวเยว่ ข้ารู้สึกว่าเจ้าจะมีอารมณ์ความรู้สึกมากกว่าตอนที่อยู่ในสวนตระกูลเสิ่นที่ต้าชื่อแล้วนะ"

ตอนแรกสุดที่เห็นเสี่ยวเยว่ นางเป็นสาวใช้ที่ทุ่มเทเอาใจใส่มาก เคร่งครัดเจ้าระเบียบ แต่ตอนนี้แสดงความรู้สึกสุขทุกข์โมโหยินดีออกมาเยอะมากจริงๆ

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "นั่นก็เพราะเจ้าเป็นเจ้านายที่ดีไงล่ะ"

เพราะเจ้านายดี ติดตามแล้วจึงสบายใจ ไม่ต้องเอาแต่กังวลจะถูกด่าถูกตีถูกลงโทษ คนก็จะแสดงนิสัยอารมณ์ที่แท้จริงออกมามากขึ้นเอง

"ท่านอ๋องพูดถูกเลยเจ้าค่ะ"

เสี่ยวเยว่มีความกล้าขึ้นมา ถามเซียวหลันยวนว่า "ท่านอ๋อง ท่านคิดว่าคนพวกนั้นจะรับมืออย่างไรดีเจ้าคะ? ท่านไม่โกรธหรือ?"

"โกรธสิ ดังนั้นคนพวกนั้น จาวหนิงไม่ต้องไปเจอหรอก"