อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2069

สายตาเซียวหลันยวนกวาดไปทางพวกเขาอย่างเย็นชา มองดูปฏิกิริยาของพวกเขา

"สิบหกปีก่อน รู้ว่าที่เมืองจื่อซวีนี้ไม่มีหมอ จะรักษาทีก็ลำบาก เจ้าอุทยานเฉินของอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นก็กังวลมาก เพราะพ่อของเขาก็ป่วยตายที่นี่ ดังนั้นนี่จึงกลายเป็นแผลในใจเขา อต่ว่าในเมืองตอนนั้นก็ยากจนมาก การเดินทางสัญจรก็ติดขัด นอกจากหมอเท้าเปล่าที่เป็นคนในท้องถิ่นแล้ว จะไม่มีหมอคนอื่นเข้ามาเปิดโรงหมอที่นี่"

คำพูดเหล่านี้ของเซียวหลันยวน ทำให้พวกเขาอดเงียบลงมาไม่ได้ สีหน้าเองก็ซับซ้อนขึ้นมา

ก็จริง พวกเขาในฐานะประชาชน แล้วยังอายุปูนนี้กันแล้ว เรื่องพวกนี้ต้องรู้อยู่แล้ว

"ดังนั้น เจ้าอุทยานเฉินจึงคิดว่า ขอแค่ให้เมืองคึกคักขึ้นมา ก็สามารถดึงดูดหมดมาได้ และอาจจะทำให้ทุกคนมีเงินขึ้นมาบ้าง บางคนคนของตนเองอาจจะเปิดโรงยา แล้วเชิญหมอมาประจำได้"

"หมอเฉียวที่เมือง ไม่ใช่ว่าถูกเชิญมาสิบปีแล้วหรือ? ถึงเขาจะไม่ได้เป็นหมอเทวดา แต่วิชาแพทย์ก็ถือว่าดีอยู่ พวกปวดหัวเป็นไข้ หกล้มกระแทกฟกช้ำ เขาก็รักษาได้หมด เขาเองก็เปิดโรงยาด้วย ยาในร้านก็ขายในราคาต่ำสุดให้กับประชาชน"

ตอนนี้ซางจื่อพูดความเป็นจริงออกมา

"อันที่จริงร้านยานี้ ก็เป็นท่านอ๋องสนับสนุนให้เปิด เงินค่าวัตถุดิบยาเขาก็โปะมาให้ทุกปี กระทั่งหมอเฉียวเองก็ยังเป็นท่านอ๋องที่เชิญมา ท่านอ๋องตอนนั้นช่วยหมอเฉียวไว้ เขาจึงยอมมาตั้งรกรากที่นี่ ไม่อย่างนั้นหมอเฉียวไปอยู่ที่อื่นไม่ดีกว่าหรือ? ทำไมต้องมาอยู่ในเมืองเล็กๆ นี่ตั้งสิบปี"

เรื่องนี้ เซียวหลันยวนไม่ให้คนพูดออกมา

ดังนั้นสิบปีนี้ จึงไม่มีคนในเมืองรู้เรื่องนี้ พวกเขายังคิดว่าหมอเฉียวเจอกับอุบัติเหตุ จนครอบครัวจากไปหมด คิดจะหาสถานที่ตั้งรกราก พอมีคนแนะนำ รู้สึกว่าเมืองเล็กนี้สงบเงียบดี ดังนั้นจึงมาที่นี่

ใครจะรู้ว่าอ๋องเจวี้ยนต่างหากที่เชิญมา?

เซียวหลันยวนเอ่ยต่ออีก "มันก็เป็นแค่เรื่องเล็กๆ ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึง ข้าพักฟื้นอยู่ในยอดเขาโยวชิงหลายปี อาหารการกินมากมายในอารามก็เป็นเมืองเล็กที่ส่งเข้ามา แต่ว่า ทั้งหมดก็เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมไม่ค้างคา ข้าไม่เคยเอาเปรียบพวกเจ้าเลยแม้แต่นิดเดียว"

"ก็แค่ข้ายังคิดถึงความผูกพันเก่าๆ เห็นถึงส่วนที่ยากลำบาก ลงมือช่วยเพราะอารมณ์ดีเท่านั้น ตอนนี้ดูท่า ข้าคงจะเมตตาพวกเจ้ามากเกินไป? อะไรทำให้พวกเจ้าคิดว่า มีหมอเทวดามาก็ต้องมารักษาให้กับพวกเจ้าทุกคน? แล้วถ้าหมอเทวดาจะรักษาให้พวกเจ้าจริง ค่ารักษาของนางพวกเจ้ามีปัญญาจ่ายไหม?"

"ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย พวกเจ้ายังจะพูดว่าให้นางรักษาพวกเจ้าเปล่าๆ ได้ไหม ให้วัตถุดิบยาเปล่าๆ กับพวกเจ้า? พวกเจ้ามันหน้าใหญ่มาจากไหน หน้าด้านมาจากไหน ถึงคิดว่าพระชายาข้าต้องมาประจบประแจงพวกเจ้า? จะรักษาให้พวกเจ้าก็ต้องเสนอตัวออกมาเอง พอไม่ออกมาก็ว่าเลือดเย็นแล้งน้ำใจ?"

"ข้าไม่รู้เลยจริงๆ ว่าพวกเจ้าไปสูงส่งกว่าจักรพรรดิหรือไทเฮาตั้งแต่เมื่อไร!"

ตุบ