อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2086

ถังอู๋เจวี้ยนนึกถึงสถานการณ์ที่ตนเองมายอดเขาโยวชิงครั้งนั้น

ฟู่จาวหนิงถามอย่างอยากรู้ "แล้วผลลัพธ์เป็นอย่างไรล่ะ? ตอบได้ไหม? ถ้าตอบไม่ได้ก็ถือว่าข้าไม่ได้ถามแล้วกัน"

หลังจากนางพูดคำนี้ตนเองก็รู้สึกว่า เหมือนนางจะมองถังอู๋เจวี้ยนเป็นเพื่อนออนไลน์คนนั้นของตนเองไปแล้วจริงๆ ดังนั้นพอคุยกับเขาจึงดูจะผ่อนคลายกว่าคนอื่นอยู่หน่อย

ถ้าเป็นคนอื่น นางคงไม่ถามเรื่องส่วนตัวของคนอื่นเขาแบบนี้

แต่ว่าพอนางถาม ถังอู๋เจวี้ยนกลับดูดีอกดีใจ

เขาเองก็รู้สึกได้ ว่าฟู่จาวหนิงไม่ได้ทำตัวเหินห่างกับเขา พอมีฝันแบบนั้น เขาก็เลยไม่ได้มองนางเป็นคนนอก

ในความฝัน ความรู้สึกการได้พบกับความหวังอย่างนางในความสิ้นหวังของเขา มันแจ่มชัดอยู่ตลอด ตอนนั้นเขาก็รู้สึกว่านางเหมือนจะเป็นผู้ไถ่บาปให้กับเขา ความรู้สึกนั่นยังอยู่มาตลอดจนถึงตอนนี้

"ก็ไม่มีอะไรพูดไม่ได้หรอก ถึงอย่างไรตอนนี้เจ้าก็จะมาเป็นหมอให้น้องชายข้าแล้ว เจ้าอารามตอนนั้นบอกว่า ในสถานการณ์สิ้นหวังยังพอมีทางรอด มีโอกาสเพียงน้อยนิด แต่ก็บอกได้ยากว่าจะคว้าโอกาสที่ว่านี้ได้ไหม"

"แค่นี้หรือ?"

"ใช่ แค่นี้เลย" ถังอู๋เจวี้ยนมองนาง "ข้าตอนนี้กลับรู้สึกว่า ไม่แน่โอกาสน้อยนิดที่เขาพูดถึงน่าจะอยู่บนตัวเจ้า"

ฟู่จาวหนิงต่อให้เป็นโอกาสน้อยนิดของน้องชาย จะคว้าไว้ได้หรือไม่ บางทีต้องดูว่าพวกเขาจะเชิญนางไปได้ไหม จะทำให้นางเชื่อใจได้ไหม ถึงตอนนั้นจะฟังนางทั้งหมดได้ไหม

ดังนั้น เขารุ้สึกว่าอย่างน้อยโอกาสน้อยนิดนี้ ตอนนี้เขาก็คว้าให้น้องชายได้แล้วครึ่งหนึ่ง

"ท่านเองก็มองข้าสูงเกินไป" ฟู่จาวหนิงส่ายหัว "ข้าบอกไว้แล้ว ข้าไม่ใช่ว่าทำได้ทุกอย่าง ตอนนี้ข้าก็มั่นใจแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น"

นางไม่อยากให้ความหวังกับอีกฝ่ายมากเกินไป จะได้ไม่ต้องผิดหวังมาก

"เรื่องนี้ข้ารู้ ตระกูลถังของเราจะไม่บีบเจ้าให้รักษาจนหายดีหรอก พยายามให้มากที่สุดก็พอ"

แต่ว่า แม้จะพูดเช่นนี้ ถังอู๋เจวี้ยนก็ญังรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงทำได้อยู่