อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2101

"ให้เจ้าลงโทษข้าน่ะสิ"

"ไปเรียนลูกไม้เลี่ยนๆ แบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไรกัน!" ฟู่จาวหนิงเคืองๆ

อาหารเย็นส่งเข้ามา วางลงบนโต๊ะ

สืออีเข้าามาแจ้งเรื่องหนึ่ง

"ตอนที่ข้าเข้าไปยกอาหารในครัวเจอกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นด้วย องค์หญิงใหญ่กำลังทำงานอยู่ในครัวขอรับ"

"นางกำลังทำกับข้าวหรือ? นางทำเป็นด้วย?" ฟู่จาวหนิงรู้สึกประหลาดใจหน่อยๆ

สืออีหยิบของว่างจานหนึ่งออกมาจากตะกร้าอาหาร วางลงตรงหน้านาง

"พระชายา นี่คือของว่างที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำขอรับ บอกว่าชื่อขนมดลชัยอะไรสักอย่าง เป็นของว่างของประชาชนทางต้าชื่อ เหมือนจะบอกว่าแม่นมที่เคยดูแลนางมาคนหนึ่งสมัยก่อนสอนนางทำ องค์หญิงใหญ่บอกให้นำมาให้ท่านลองชิมดูขอรับ"

"ให้ข้าชิมหรือ?" ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้ว จากนั้นก็มองเซียวหลันยวนผาดหนึ่ง

ไม่ใช่จะเอามาให้เซียวหลันยวนชิมหรือ?

"หนิงหนิง เจ้ามองข้าแบบนี้ทำไมกัน? ข้าไม่ได้อะไรกับนางเลยนะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "แต่ว่า ของที่ให้เจ้ากิน ตรวจสอบไว้ก่อนเป็นการดี"

ไม่ใช่ว่านางไม่เชื่อใจองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น แต่แม่นางคนนั้นไม่ค่อยฉลาดเอาเลยจริงๆ

ฟู่จาวหนิงมองของว่างที่ไม่ค่อยจะประณีตเท่าไรจานนั้น จินตนาการถึงภาพองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่ค่อนข้างจะซมซานพยายามทำงานอยู่ในครัว ก็ถอนใจออกมาเบาๆ

พอพูดขึ้นมาก็เป็นแค่แม่นางที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีคนหนึ่ง

ในยุคสมัยนี้ ก็ถือว่าลำบากเอาการอยู่

แต่สิ่งที่นางพอให้ได้ก็มีแค่การถอนหายใจนี่เท่านั้น ถ้าจะให้ยอมรับและให้อภัยตรงๆ แล้วเข้าไปช่วยเหลือ นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ฟู่จาวหนิงหยิบขนมดลชัยชิ้นหนึ่งขึ้นมาดมๆ มีกลิ่นหอมหวานเอามากๆ

สืออีบอกต่อ "นางทำให้กับเจ้าอารามขอรับ บอกว่าจะส่งไปให้เจ้าอาราม"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน