อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2104

ลวี่กั่วออกไปอย่างเสียหน้า

เจ้าอารามมองเซียวหลันยวน "ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ ตอนนั้นไม่ใช่บอกว่าจะคอยดูแลอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นกับเมืองจื่อซวีแทนเจ้าอุทยานเฉินหรือ?"

ตอนนั้นเซียวหลันยวนอายุยังน้อย แต่ตอนที่เจ้าอุทยานเฉินถูกทำลายจนกำลังจะสิ้นใจ เขาเคยบอกว่า ถ้าเขายังมีเรี่ยวแรงล่ะก็ จะช่วยดูแลที่นี่ต่อไป

"ท่านลุงเจ้าอุทยานไม่ใช่ปฏิเสธข้าแล้วหรือ?" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

เจ้าอารามตอนนี้ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ตอนนั้นหลังจากที่เซียวหลันยวนพูดจบ เจ้าอุทยานเฉินยังดิ้นรนพูดมาอีกว่า

ไม่ต้อง เจ้าลำบากมามากแล้ว

"แต่หลังจากเขาพูดจบเจ้าก็ไม่ได้พูดอะไรออกมานี่?" เจ้าอารามเอ่ยขึ้น

เซียวหลันยวนไม่ได้ประหม่าเลยสักนิด "ที่ไม่ได้พูด ข้าก็แค่บอกตนเองในใจ ว่าพอถึงเวลาค่อยดูสถานการณ์แล้วกัน เอาตามใจเลย"

ตามใจ ตอนนี้เขาก็ทำตามความรู้สึก ปล่อยมือไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้ว ไม่ถือว่าผิดคำพูดกับเจ้าอุทยาน

เจ้าอารามพูดไม่ออกจนหัวเราะออกมา

"ตามใจหรือ? ข่างเป็นการตามใจที่ดีซะจริง"

เขาอดเหลือบมองฟู่จาวหนิงไม่ได้

สายตานี้มีความหมายลึกซึ้งขึ้นมาแล้ว

ฟู่จาวหนิงเห็นแล้ว "เจ้าอารามคงไม่ได้คิดว่าข้าสอนเขาหรอกใช่ไหม?"

ที่ทำให้เซียวหลันยวนตอนนี้ "ไร้ยางอาย" ขึ้นมาแล้ว?

นางจะมาเป็นแพะไม่ได้

เจ้าอารามเองก็หัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ "แต่ก่อนแม้อายวนจะพูดน้อย แต่สำหรับคนที่เขายอมรับ คำพูดของเขาจะหนักแน่นเชื่อถือได้เสมอ"

"มิน่าถึงบอกว่าข้าพาเขาเสียคนสินะ?"

ฟู่จาวหนิงยื่นนิ้วชี้ออกมาจิ้มแขนเซียวหลันยวนเบาๆ "ท่านพูดมาเลย"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน