อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2116

เจ้าอารามอยู่บนรถม้าด้านหน้า องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็อยู่ด้วย

รถม้าของนางที่เดิมทีพาสาวใช้วังกับองครักษ์ออกไปก่อน ระหว่างทางก็ยังไม่พบ

เซียวหลันยวนส่งคนออกไปหา แต่เพราะยังทิ้งรถม้าคันหนึ่งไว้ให้พวกไป๋หู่ ดังนั้นพวกเขาตอนนี้จึงมีรถม้าเพียงสองคัน องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงทำได้แค่ติดไปกับรถของม้าของเจ้าอาราม

เพียงแต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอาแต่ร้องไห้มาตลอดทาง แม้ร้องไห้ก็ยังดีูดี เหมือนดอกสาลี่ที่ต้องฝน แต่ดูแล้วก็เหนื่อยน่าดู

เพราะนางเอาแต่ร้องไห้กังวลเรื่องต่างๆ สาวใช้วังพวกนั้นเกิดเรื่องหรือไม่ หลังจากกลับถึงเมืองหลวงจักรพรรดิเจาจะย้ายความโกรธมาลงที่นางไหม แล้วไม่คิดจะให้นางอยู่ในแคว้นเจาอีก

กังวลว่าหลังจากไปถึงเมืองหลวง พวกเขาจะไม่สนใจนางอีก ถึงตอนนั้นนางก็ไม่รู้จะไปที่ไหน

แล้วยังกังวลเรื่องครั้งนี้ที่ทำให้อ๋องเจวี้ยนโมโห

หลังจากวัดคะเนดาราก่อนหน้า นางก็ตัดสินใจให้เขารับนางไว้แท้ๆ ตอนนี้เริ่มลังเลอีกแล้ว

เจ้าอารามเหลือบมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น แอบถอนหายใจ

หรือก็คือ เด็กที่โลเลไม่เด็ดขาดมักต้องทุกข์มากกว่าคนอื่น ไม่มีความสามารถที่จะเลือกเส้นทางอย่างแน่วแน่ คนอื่นพอเห็นก็เหนื่อยใจ

"เอาล่ะ ไม่ต้องร้องแล้ว" เจ้าอารามกำลังคิดจะปลอบนาง ด้านนอกก็มีเสียงซางจื่อดังลอดเข้ามา

เจ้าอาราม ท่านอ๋องบอกว่าเขากับพระชายาไม่คิดจะเข้าเมือง เตรียมจะหันกลับแล้ว มาถามว่าท่านจะเข้าเมืองหรือไปกับพวกเขา?

"อื๋อ?"

เจ้าอารามนั่งตัวตรงขึ้นมา ยื่นมือออกคำนวณ

จู่ๆ ก็ไม่อยากเข้าเมืองหรือ?

แต่พอเขากำลังจะคำนวณว่าเข้าเมืองแล้วมงคลหรืออัปมงคล องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็เข้ามาใกล้เขา ยื่นมือมาจับมือที่มือที่กำลังคำนวณอยู่ของเขา

นางมองเขาขอบตาแดงก่ำ

"เจ้าอาราม พวกเราไม่กลับไปนะ คนพวกนั้นจะต้องกำลังหาข้าอยู่แน่ ถ้าพวกเรากลับไปคงวิ่งเข้าปากเสือกันพอดี ตอนนี้ท่านเองก็ติดพิษ ปกป้องข้าไม่ได้ มีแค่เข้าเมืองเท่านั้นจึงปลอดภัย"

นางกลัวมาก อยู่ข้างนอกแบบนี้ องครักษ์ลับเหล่านั้นของต้าชื่อสามารถลงมือได้โดยไม่ต้องพิจารณา แต่ถ้าแค่เข้าเมือง ให้ทหารทางการคุ้มกันประตูเมืองไว้ คนเหล่านั้นก็ไม่สามารถเข้าเมืองอย่างเอิกเกริกได้ ต่อให้เข้าเมืองไปก็คงไม่กล้าลงมือตรงๆ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน