อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2141

ตั้งโจว เป็นสถานที่หนึ่งที่อยู่ใกล้กับเขาอวี้เหิง

จะว่าไปแล้ว ถือว่าอยู่ติดกับเขตตงฉิง

ฟู่จาวหนิงมองสภาพอันเหนียน จู่ๆ ในใจก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้น การไปตั้งโจว คงไม่ใช่ว่าอันเหนียนสมัครใจไปเองหรอกกระมัง?

นางมองไปทางเซียวหลันยวน แล้วก็เห็นว่าบนหน้าเขามีท่าทางเหมือนเข้าใจแล้วขึ้นมาตามที่คาดไว้

"สมาชิกตระกูลอันนี่มีไม่น้อยเลยนะ"

เขาพูดเช่นนี้ ฟู่จาวหนิงก็รู้ว่าตนเองเดาได้ถูกต้อง อันเหนียนสมัครใจไปที่ตั้งโจวเอง

อันเหนียนถอนหายใจ โบกไม้โบกมืออย่างจนใจ

"แล้วข้ามีหนทางอื่นที่ไหน? เพราะอยู่ใกล้อ๋องอย่างท่านมากนี่ล่ะ ฝ่าบาทเลยไม่สบอารมณ์ข้า อยากจะลดตำแหน่งข้ามานานแล้ว ถ้าไม่ไปตั้งโจว เขาจะให้ข้าไปเมืองเหนือด้วยซ้ำ"

เซียวหลันยวนลมหายใจเย็นวาบ มีจิตสังหารบางส่วนแผ่ออกมา

"เขาน่ารังเกียจไหมล่ะ?"

เมืองเหนือ เป็นเมืองเล็กที่อยู่เหนือสุดของแคว้นเจา

ที่นั่นเยือกแข็งตลอดทั้งปี อุณหภูมิต่ำมาก ยิ่งไปกว่านั้นข้าราชการที่ไปเมืองเหนือทุกคนล้วนมีระยะเวลายาวนานทั้งสิ้น หากไม่มีอะไรผิดพลาด ยากมากที่จะได้ถูกเรียกตัวกลับมา

คนที่ไปจากพื้นที่อื่นปกติจะปรับตัวกับสภาพอากาศที่นั่นไม่ได้ ว่ากันว่า ข้าราชการพื้นที่อื่นที่หนาวตายในเมืองเหนือมีมากกว่าห้าคนแล้วด้วยซ้ำ

แล้วอันเหนียนที่เป็นข้าราชการพลเรือน ถ้าไปเมืองเหนือล่ะก็ เกรงว่าคงอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งปี

องค์จักรพรรดิโยนเขาไปที่เมืองเหนือ ก็แทบจะเท่ากับต้องการเอาชีวิตเขาแล้ว แต่ก็ยังใช้วฺิธีที่ทำให้คนรู้สึกโกรธมากแบบนี้อีก

ถ้าไป คือรู้ทั้งรู้ว่าต้องไปตาย

ไม่ไป ก็คือขัดราชโองการ

ระหว่างทางที่ไป ก็เหมือนกับเดินสู่ความตาย วิธีทรมานจิตใจคนแบบนี้มันชั่วร้ายมาก

ถึงยังไงเมืองเหนือทางนั้นตอนนี้โดยพื้นฐษนล้วนเป็นพวกข้าราชการท้องถิ่น จึงยังพอประคับประคองอยู่ได้

อันเหนียนที่ไม่ค่อยได้ยินคำวิจารณ์จากอ๋องเจวี้ยน ก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน