อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2150

"อืม แต่ว่าคนไหนยังต้องตรวจสอบอีกที"

เรื่องนี้เหยียบเส้นต่ำสุดที่ไม่ควรล้ำของเซียวหลันยวนเข้าแล้ว

เมื่อคืนนี้ พวกเขากลับจวนอ๋องไม่ได้!

ถึงแม้จะบอกว่าวันนี้ก็ได้กลับไปอยู่ดี แต่คืนร่วมหอที่เขาเฝ้าหวัง ก็ไม่ใช่ว่าเลื่อนออกไปวันหนึ่งหรือ?

ดังนั้นคนที่อยู่เบื้องหลัง เขาจะกระชากตัวออกมาให้ได้

"ให้ข้ารับช่วงต่อเถอะ"

อันเหนียนเมื่อคืนนี้มองออกว่าอ๋องเจวี้ยนสะกดความโกรธไว้

ถ้าหากเป็นเรื่องนี้จริง อ๋องเจวี้ยนที่เย็นชาไม่มีทางโมโหแบบนี้ ถึงอย่างไรคนที่เกิดเรื่องก็ไม่ใช่ครอบครัวเขา

ดังนั้น เมื่อคืนนี้จะต้องไปขวางเรื่องอะไรของอ๋องเจวี้ยนเข้าแน่ๆ

"ไม่ต้อง รออีกวันเดี๋ยวก็เจอแล้ว"

เขาคิดจะลงมือเอง

หลักๆ คือสองปีนี้เขาขี้เกียจจะไปสนใจหญิงสาวในวังหลังของฮองเฮาพวกนั้น ไม่งั้นคงตรวจสอบเจอนานแล้ว

"ก็ได้" อันเหนียนก็ไม่คิดจะแย่งอะไร ถึงอย่างไรอ๋องเจวี้ยนตรวจสอบได้ก็มาบอกเขาอยู่ดี แม้เขาจะถูกลดตำแหน่งจนต้องออกจากเมืองหลวง แต่วิธีที่จะล้างแค้นเขาก็ยังมีอยู่

"ท่านพี่ พี่สะใภ้บอกว่ากลับบ้านได้แล้ว นางรู้สึกตอนนี้กำลังวังชาดีขึ้นมาก" อันชิงออกมาส่งคำพูดให้

องค์หญิงหนานฉือเมื่อวานนี้กรีดร้องจนปอดแทบฉีก พอคลอดเสร็จก็เหมือนคนที่เพิ่งเอาตัวขึ้นจากน้ำ หน้าซีดเป็นกระดาษ หมดสติไป

อันชิงยังคิดว่า นางนอนไปแบบนี้คงจะลุกไม่ไหวไปหลายวัน

ใครจะรู้ว่าผ่านไปแค่คืนเดียว องค์หญิงหนานฉือก็ดูดีขึ้นมาก เมื่อครู่ฟู่จาวหนิงยังประคองนางไปเดินมาหลายรอบเลย

กระทั่งว่า สีหน้านางยังแดงรื้นขึ้นมาแล้วด้วย

อันชิงรู้สึกว่า นี่ต้องเป็นเพราะพี่หญิงจาวหนิงใช้ยาดีดีออกมามากแน่ๆ

พอกลับไปนางจะต้องเตือนพี่ชาย ให้จ่ายเงินออกมาเยอะหน่อย อย่าทำเป็นทองไม่รู้ร้อน

"รถม้าเตรียมเสร็จแล้ วพวกเรากลับไปตอนนี้เลย" อันเหนียนเองก็ถอนใจโล่ง สามารถกลับบ้านได้คือเรื่องดี

พ่อแม่เองก็รอจะเห็นหน้าหลานอยู่