อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2182

ฟู่จาวหนิงพอเข้าไปในห้องหนังสือ ชิงอีก็ปิดประตูให้อย่างรู้งาน จากนั้นก็ถอยห่างออกไป

เซียวหลันยวนนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ กำลังเขียนอะไรอยู่

"หนิงหนิงถูกรังแกในวังหรือเปล่า?"

พอเห็นฟู่จาวหนิงเข้ามา เขาก็วางพู่กันลง กวักมือมาทางนาง

"ไม่นะ แต่ได้ยินคำพูดไร้สาระมาไม่น้อยเลย" ฟู่จาวหนิงเดินมาข้างเขา ก็ถูกเขายื่นมือมาดึงเข้าไปนั่งในอ้อมกอดเขา

ฟู่จาวหนิงมองไปยังกระดาษบนโต๊ะเขา

ด้านบนเขียนอักษรไว้บางส่ยน แต่ดูแล้วค่อนข้างสับสน เหมือนไม่ได้เชื่อมต่ออะไรกันนัก

มีทั้งเพลงพิณ เนื้อเพลง ทำนองเพลง สะกดจิตเคลิบเคลิ้ม คำศัพท์บางคำของแคว้นหมิ่น

ฟู่จาวหนิงในสั่นกึก ถามขึ้นว่า "ท่านไปฟังเพลงพิณในหอลมวสันต์มาหรือ?"

"หนิงหนิงของเข้าฉลาดจริงๆ" เซียวหลันยวนโอบเอวนาง เอาหน้าแนบตัวนาง ได้กลิ่นหอมเฉพาะที่มีบนตัวนาง รู้สึกว่าจิตใจที่แต่เดิมว้าวุ่น ค่อยๆ สงบลงแล้ว

"ทำไมหรือ พิณกับเพลงมันเพราะมากหรือไรกัน?"

"ก็เพราะจริงๆ นั่นล่ะ แล้วยังพิเศษมากด้วย ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"

"ดังนั้น ท่านเลยพาแม่นางที่เล่นพิณกลับจวนมาด้วย?" ฟู่จาวหนิงเอียงหน้ามองเขา ถามขึ้นอย่างเย้ยๆ "ชอบขนาดนี้เชียว?"

"ชอบหรือ?"

เซียวหลันยวนกระฉับกระเฉงขึ้นทันควัน ลูบเอวนางเบาๆ "หนงิหนิงหึงหรือ?"

"พอข้ากลับถึงจวน พวกผู้ดูแลก็กังวลกันใหญ่ เข้ามาพูดกับข้าอย่างระมัดระวัง อย่างกับว่าท่านกำลังจะรับแม่นางในห้องเก็บฟืนนั่นมาเป็นอนุเสียอย่างนั้น"

ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกประหลาดใจ เพราะเซียวหลันยวนไม่ได้ปฏิเสธคำพูดนาง นี่ฟังพิณนั่นแล้วชอบมาก จนพานางกลับมาในจวนจริงๆ หรือ?

ต่อให้เขาอยากจะพาพานักดนตรีกลับมาชุบเลี้ยงในจวนอ๋อง ให้นางออกมาเล่นมาร้องเวลาว่างๆ นางเองก็ยังไม่พอใจอยู่นะ

พอคิดถึงจุดนี้ ฟู่จาวหนิงก็จับมือเขาที่กำลังซุกซนอยู่ที่เอวนาง เอ่ยขึ้นว่า "ข้าได้ยินว่า มีจวนพวกคนชั้นสูงไม่น้อยที่เลี้ยงนางระบำนักดนตรีไว้ ตอนว่างๆ ก็ให้พวกนางออกมาร้องมาระบำ พวกผู้ชายก็รับชมพลางดื่มสุราครึกครื้นเฮฮา พอเริ่มกรึ่มๆ ก็ยังหยอกล้อกับสาวๆ เหล่านี้ได้ด้วย..."

นางยังพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกว่าชายหนุ่มที่แนบตัวอยู่กับนางหัวไหล่สั่นพร่าขึ้นมา

จากนั้นเซียวหลันยวนก็หัวเราะขึ้น