อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2205

"ฝ่าบาทเลอะเลือนไปแล้ว"

เซียวหลันยวนสะบัดแขนเสื้อยืนบนบันได เลือบมองขุนพลน้อยคนนั้น

"ท่านอ๋อง" จงเจี้ยนยืนอยู่ด้านหลังเขา น้ำเสียงดูร้อนรน

ฝ่าบาทครั้งนี้ พอสบโอกาสก็บ้าคลั่งขึ้นมาเลยจริงๆ

แต่ต่อให้ฝ่าบาทจะบ้าคลั่ง ท่านอ๋องเองก็จะขัดราชโองการไม่ได้

บางที ฝ่าบาทคิดจะบีบให้ท่านอ๋องนำองครักษ์เงามังกรขัดราชโองการ เข้ารับมือกับราชองครักษ์

ตอนนั้นท่านอ๋องรับปากไท่ซ่างหวงไว้แล้ว ว่าองครักษ์เงามังกรจะทำแค่ปกป้องความปลอดภัยของตัวคน จะไม่เข้าโจมตีคนของราชวงศ์ด้วยกันเอง

นี่เป็นเงื่อนไขหนึ่งที่ไท่ซ่างหวงมอบองครักษ์เงามังกรให้ท่านอ๋อง

"ท่านอ๋อง ส่งข้าน้อยออกไปเถอะ" จงเจี้ยนสูดลมหายใจลึก

จักรพรรดิเดิมทีก็รอโอกาสมาตลอด ตอนนี้พอเจอแล้ว มีหรือจะใช้เหตุผล?

ถ้าเสียสละตัวเขาสักคน ทำให้ท่านอ๋องไม่ต้องถึงกับอยู่ในสภาพอับจน มันก็คุ้มค่าแล้ว

"หุบปาก"

เซียวหลันยวนเอ่ยเสียงขรึม

ผู้ดูแลจงพอได้ยินอ๋องเจวี้ยนปฏิเสธจงเจี้ยน ใจก็แอบสงบลงมานิดๆ แต่อีกอึดใจหนึ่งก็กลั้นขึ้นมาทันควัน

ถ้าแค่ท่านอ๋องมาปกป้องจงเจี้ยน ก็เท่ากับขัดราชโองการแล้ว

ขุนพลน้อยคนนั้นร้องขึ้นมาอีกครั้ง "อ๋องเจวี้ยน! จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคารพฝ่าบาทอีกหรือ? รีบส่งจงเจี้ยนออกมาซะ! ที่เขาสังหารไปคือทูตจากแคว้นหมิ่นนะ! ถ้าส่งไปถึงหูจักรพรรดิแคว้นหมิ่น ต้องทำให้จักรพรรดิแคว้นหมิ่นเดือดดาล แล้วหันมาโทษแคว้นเจาแน่ๆ!"

"อ๋องเจวี้ยน! ถึงตอนนั้นถ้าแคว้นหมิ่นส่งทหารเข้ามาโจมตีแคว้นเจาภายใต้ความโกรธ ท่านแบกความรับผิดชอบนี้ไหวหรือ? ถ้าทั้งสองแคว้นบาดหมางจนทำสงครามขึ้นมา ประชาชนจะถูกดึงเข้าสู่ไฟสงคราม ถึงตอนนั้น ท่านจะอธิบายกับประชาชนอย่างไร จะอธิบายกับฝ่าบาทอย่างไร จะอธิบายกับไท่ซ่างหวงอย่างไร?!"

เลือดของเขาเผาไหม้ขึ้นมาแล้ว

ถึงใจมาก! สะใจจริงๆ! เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองจะมีโอกาสได้ตำหนิถามอ๋องเจวี้ยนเซียวหลันยวนด้วยเสียงดังแบบนี้!

วันนี้เป็นช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์สุดของเขาจริงๆ

ถ้าองค์จักรพรรดิรู้การแสดงออกวันนี้ของเขา คงได้เลื่อนขั้นให้แน่!

สังหารจงเจี้ยนได้ สร้างความอัปยศให้อ๋องเจวี้ยน แล้วยังได้เลื่อนขั้นอีก ยิ่งนัดเดียวได้นกสามตัวเลย

หลังจากวันนี้ เขาจะคอยดู ว่ายังมีใครกล้าดูถูกเขาอีก

ขุนพลน้อยจ้องมองเซียวหลันยวน

"บังอาจ!"

ชิงอีก้าวขึ้นมา ตะโกนออกไปอย่างโกรธเคือง "เจ้าใช้ตัวตนฐานะอะไรมาตำหนิถามท่านอ๋อง?"

พวกของสืออีก็ขึ้นหน้าอย่างรวดเร็ว ยืนเรียงหน้ากระดานตรงหน้าอ๋องเจวี้ยน เสียงชิ้งดังขึ้น ชักกระบี่ออกชี้ไปทางขุนพลน้อยพร้อมกัน

เซียวหลันยวนหรี่ตาลง จิตสังหารทะลักขึ้นมา

ตอนนี้เอง ฟู่จาวหนิงก็รีบวิ่งเข้ามา เสียงร้อนรนของนางทำลายบรรยากาศจิตสังหารหลั่งทะลักนี่ลง

"อย่าวิ่งสิ ข้าก็แค่ลองยาเอง ไม่ได้จะเอาชีวิตพวกเจ้าเสียหน่อย จะวิ่งทำไมกัน?!"

"เสี่ยวเยว่ เร็ว รีบจับพวกมันไว้!"

สิ่งที่ตามเสียงร้องฟู่จาวหนิงมา คือสัตว์ปีกสองตัวบินโผออกมา ร้องกะต๊ากๆๆ กระพือปีก วิ่งวุ่นไปทั่ว พุ่งเข้าไปในกลุ่มทหารราชองครักษ์

"กะต๊ากๆๆ!"

"ต้าหง! เสี่ยวหง! อย่าวิ่ง!"

ฟู่จาวหนิงร้องจ้าต่อ

เจ้าสัตว์ปีกสองตัวพอตกใจ ก็วิ่งชุลมุนชุลเกอยู่ตรงหน้า ข้างๆ ใต้เท้าของราชองครักษ์ กระทั่งยังตีปีกพั่บๆ บินขึ้นไปบนไหลพวกเขาอีก

ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก

นี่มัน

ไก่ตัวผู้?!

"อย่าขยับอย่าขยับสิ! นั่นมันตัวลองยาของข้านะ!" ฟู่จาวหนิงร้องขึ้นมา