อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2336

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็ไม่สนใจว่าเจ้าอารามจะมองนางอย่างไร

นางถามใจดูแล้วว่าไม่รู้สึกละอาย

"ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับไปต้าชื่อแล้ว พวกเราเองก็พูดอะไรมากไม่ได้ ถึงยังไงก็เป็นนางที่อยากกลับไป เจ้าอาราม ท่านว่าใช่ไหมล่ะ?" นางย้อนถามเจ้าอารามโยวชิง

"เป็นการเลือกของนางเอง"

เจ้าอารามโยวชิงไม่ลังเล พยักหน้าตอบนาง

"ข้าเองก็ไม่คิดว่านางจะเลือกแบบนี้ ข้าแค่อยากจะดูโชคชะตาของจาวหนิงว่าเปลี่ยนแปลงอะไรจากเรื่องนี้บ้างไหมเท่านั้น"

เจ้าอารามโยวชิงอธิบาย มองเซียวหลันยวน รู้สึกจนใจหน่อยๆ "ข้าไม่ถึงกับเอาเรื่องนี้ไปโทษที่ฟู่จาวหนิงหรอก"

อันที่จริงเขาก็มีความรู้สึกเหมือนถูกองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทรยศอยู่เหมือนกัน

เขาคอยพานางไปไหนมาไหน และอยากจะหาสถานที่ที่นางพอใจสักแห่งให้นางได้พักพิง จากยอดเขาโยวชิง ไปถึงเมืองหลวงแคว้นเจา และจากเมืองหลวง ก็มาถึงเขาชิงถง

ถ้าหากองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ในเขาชิงถงไม่ได้จริงๆ เขาก็จะพานางไปต่อ

แค่นางอยู่ข้างกายเขา เขาก็จะปกป้องนางอย่างสุดกำลัง

หลังจากนี้ถ้าเขากลับไปตงฉิงได้ นางเองก็ตามไปอยู่ที่ตงฉิงได้

เพราะความสับสนชั่วขณะในตอนนั้น เขาจึงจะรับผิดชอบเรื่องที่พักพิงของนาง เนื่องจากชะตาของนางเขาเป็นคนทำนายออกมา ไม่อยากให้นางต้องเจอกับจุดจบที่น่าเวทนา จึงพานางมาโดยตลอด แต่กลับไม่คิดว่านางจะเลอะเลือนขนาดนี้ ถึงกับหนีออกไปเอง

ฝ่าบาทต้าชื่อไม่เคยลดละเรื่องที่จะจับตัวนาง เรื่องนี้นางเองก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้

นางหนีออกจากเขาชิงถง แน่นอนว่าต้องตกไปอยู่ในมือพวกเขาแน่

เชื่อว่านางเองก็รู้อยู่ ดังนั้นนางจึงเลือกออกไป จะกลับไปยังต้าชื่อ

จนถึงตอนนี้ โชคขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ขาดไปแล้ว ชะตาของนางเองก็เปลี่ยนไปแล้วด้วยเช่นกัน

เจ้าอารามโยวชิงทำนายไว้แล้ว โชคชะตาขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ไม่ได้ต้องกันกับเซียวหลันยวนอีกแล้ว เขาล้มเลิกความคิดที่จะจับสองคนนี้เข้าด้วยกันแล้วอย่างสิ้นเชิง

แต่เขาแค่อยากเห็นว่าชะตาของฟู่จาวหนิงเปลี่ยนแปลงไปด้วยหรือไม่ แต่กลับมองไม่ออก