อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2341

พวกของหลานหรงหลังจากหาประชาชนตงฉิงที่ยังมีชีวิตรอดในหลายหมู่บ้านพบ ความเชื่อมั่นก็พุ่งขึ้นสูงมาก

ตงฉิงยังมีคนอยู่ ความจริงนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกผูกพันกับตงฉิงขึ้นมาอย่างมากทันที ความรู้สึกนี้มันแปลกประหลาดมากจริงๆ บอกไม่ถูกไปชั่วขณะเหมือนกันว่าเพราะอะไร

แต่ถ้าหากพวกเขาค้นหาตงฉิงเจอย่างยากลำบาก แล้วที่นี่ดันมีแต่ซากปรักหักพังนับไม่ถ้วน ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงซากปรักหักพังที่ผ่านลมฝนและกาลเวลามา แบบนี้มันก็เหมือนเป็นการสร้างขึ้นใหม่อย่างไร้ซึ่งจิตวิญญาณเท่านั้น

แต่ถ้มีคนอยู่ก็จะแตกต่างออกไป

ขนบธรรมเนียมประเพณียังคงรักษาเอาไว้ พวกเขาสามารถได้ยินภาษาตงฉิงที่แท้จริง ได้กินอาหารตงฉิงที่ทำด้วยคนตงฉิง รู้ว่าพวกเขาเป็นคนอย่างไร ที่นี่ยังมีผู้คนอยู่ ไม่ใช่แคว้นที่ล่มสลายตายไปแล้วอย่างสมบูรณ์

หลานหรงเองก็ดีใจแทนท่านอ๋องมาก

ถ้าท่านอ๋องได้เห็นว่าที่นี่ยังมีประชาชนอยู่ เขาก็จะมีความมุ่งมั่นอันแข็งแกร่งที่จะฟื้นฟูตงฉิงขึ้นมา

พวกเขา ไม่ใช่แค่เพราะอยู่ต่อในแคว้นเจาไม่ได้ จนถูกขับไล่มาใช้ชีวิตยังซากปรักหักพังผืนนี้ แต่ว่าเป็นการกลับคืน

สำหรับท่านอ๋องแล้ว เขาเท่ากับเป็นการกลับคืนสู่แคว้นบ้านเกิดเลยทีเดียว

"ได้ยินว่า เจ้าเมืองทุกรุ่นของเมืองอั้นล้วนเป็นคนที่เก่งกาจ" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น "ตำแหน่งเจ้าเมืองเองก็เป็นแบบสืบทอดต่อกันมา เด็กที่ถูกคัดเลือให้สืบทอดเป็นเจ้าเมืองรุ่นต่อไป จะต้องศึกษาเล่าเรียนอย่างแตกฉาน ทั้งยังต้องเดินทางแสวงหาประสบการณ์ เรียนรู้เรื่องต่างๆ เปิดโลกทัศน์ให้กว้าง เพิ่มพูดความรู้ให้มาก"

เสิ่นเชี่ยวเองก็ฟังอย่างเคลิบเคลิ้ม

"ดังนั้น การจัดการและกฏระเบียบของเมืองอั้น กระทั่งรวมถึงกลไก เส้นทางลับ มาตรการกับการก่อสร้างเพื่อรับมือภัยธรรมชาติและหายนะจากมนุษย์ นอกเหนือจากเมืองหลวงตงฉิงแล้ว ที่นี่ถือว่ายอดเยี่ยมที่สุด"

หลานหรงไม่คิดว่าฟู่จิ้นเชินจะรู้มากขนาดนี้ จึงอดถามขึ้นไม่ได้ "คุณชายฟู่ เช่นนั้นจากที่ท่านรู้ ในเมืองอั้นนี้น่าจะมีการเพาะปลูกเสบียงไว้ไหม?"

"เมื่อครู่บอกไปแล้ว พวกเขามีมาตรการกับการก่อสร้างเพื่อรับมือภัยธรรมชาติและหายนะจากมนุษย์ ดังนั้น เรื่องเสบียงอาหารกับน้ำ จะต้องมีการจัดเตรียมไว้แน่นอน แค่ไม่รู้ว่าปริมาณการสะสมมีมาก หรือว่าเพาะปลูกได้กันแน่ ถ้าหากเป็นอย่างหน้า พวกเขาก็อาจจะกินมาจนถึงปัจจุบันนี้ไม่ได้"

ฟู่จิ้นเชินตอนนี้ก็ไม่กล้ารับประกันเต็มร้อย "แต่ถ้าหากเป็นข้อหลัง เช่นนั้นผู้คนในเมืองอั้นก็ยังใช้ชีวิตกันต่อมาได้ นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปได้มากเรื่องหนึ่ง"

"คิดไม่ถึงเลยจริงๆ"

"เอี๊ยด"

ล้อไม้ทางนั้น ส่งเสียงดังสนั่นเข้ามา

"พวกเขาผลักล้อไม้ได้แล้ว รีบดูเร็ว"

พวกเขามองไปทางนั้น

ล้อไม้ที่หนักอึ้งเริ่มหมุน ยิ่งไปกว่านั้น ยังหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ เดิมทียังฝืดอยู่มาก พอหมุนไปสักพัก น้ำมันซึมเข้าไปด้านใน จึงทำให้หมุนได้ง่ายขึ้น

และจากการหมุนของล้อไม้ พวกเขาก็รู้สึกว่าพื้นดินที่ยืนอยู่ เหมือนถูกทำให้สั่นสะเทือนขึ้นมา ความรู้สึกนี้ช่างน่าตกตะลึงนัก