อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2388

"พวกเจ้าทำอะไรน่ะ? ปล่อยพ่อข้านะ!"

อวี๋เซียนเอ๋อร์ร้องขึ้นมา

เมื่อครู่นางมองเสิ่นเสวียนจนเหม่อไปแล้ว

พวกผู้ชายที่มาจากด้านนอก ทำไมถึงได้หล่อเหลากันขนาดนี้?

น่าเสียดาย อายุแบบนี้น่าจะมากกว่านางพอควร ถ้าว่าเรื่องความหนุ่มแน่นก็ยังต้องอ๋องเจวี้ยน

ตอนที่อวี๋เซียนเอ๋อร์ยังเสียดายเรื่องอายุของเสิ่นเสวียนอยู่นั้น พ่อของเขาก็ถูกควบคุมตัวไว้แล้ว

"ไม่ปล่อย แล้วเจ้าจะทำไม?"

น้ำเสียงเสิ่นเสวียนยังดูอ่อนโยนอยู่ แต่ในคำพูดกลับไม่เกรงใจแม้แต่น้อย

"ไม่ปล่อย พวกท่านก็ไปไหนไม่ได้แล้ว! พวกท่านจะลำบากแน่!" อวี๋เซียนเอ๋อร์เองก็คิดคำพูดคุกคามไม่ออก ร้อนรนจนหน้าแดงก่ำ

"จวนเจ้าเมืองของเจ้า ตอนนี้ยังมีคนใช้งานได้อยู่หรือ?"

"ท่านอย่าลืมนะ อ๋องเจวี้ยนยังอยู่ในมือเรา! ตอนนี้ข้าจะให้คนไปสังหารเขาซะ!" อวี๋เซียนเอ๋อร์เอ่ยขึ้นอย่างมาดร้าย

"งั้นเจ้าก็ไปสิ"

เสิ่นเสวียนหลังจากพูดจบคำนี้ก็ไม่สนใจนางอีก ให้คนรีบไปยึดครองจวนเจ้าเมือง แล้วพาคนที่เหลืออยู่ทั้งหมดมาที่ลานว่างนี้

ใครก็ตามที่ขัดขืน ก็จัดการสกัดจุดชีพจร แล้วหิ้วออกมาโยนรวมไว้ด้วยกัน

"พี่เขย!"

ฟู่จาวเฟยเห็นเซียวหลันยวนที่เดินเข้ามาช้าๆ ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นทันที

เขารู้ว่าพี่เขยจะไปถูกขังแบบนี้ง่ายๆ ได้ยังไง?

พวกของเฉิงอวิ๋นเจี้ยนเองก็ตกตะลึงมาก คิดไม่ถึงว่าพวกของเซียวหลันยวนจะออกจากคุกใต้ดินได้เร็วขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังดูไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลยด้วย

ดูท่าพวกเจ้าเมืองอวี๋นี่จะไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยจริงๆ

และตอนที่เห็นเซียวหลันยวนเดินออกมา เฉิงอวิ๋นเจี้ยนก็รู้สึกโชคดีที่ตนเองเลือกถูกแล้ว

คนที่เสิ่นเสวียนพามา จำนวนมีมากเกินกว่าองครักษ์ทั้งหมดที่สู้ได้ของเมืองอั้น

และนี่คงไม่ใช่คนทั้งหมดที่พวกเขามีแน่นอน

ในบรรดาพวกเขาหลายครอบครัวก็ล้วนมีคนป่วยอยู่ไม่น้อย บางคนก็อาการหนัก ดูแล้วคงอยู่ได้อีกไม่กี่วัน บางคนแม้จะยังไม่ถึงแก่ชีวิต แต่ก็เหมือนกำลังรอความตายอยู่ทุกวัน

แต่พวกเขาไม่มียารักษา

หมอเองก็ยังต้องยกมือยอมแพ้กับโรคเหล่านี้

ไม่ใช่แค่พวกเขา ทั่วทั้งเมืองอั้นก็เป็นแบบเดียวกัน พอเจ็บป่วยก็ทำได้แค่ต้องทนเพื่อรอความตาย

หมอกับยา ก็เป็นเรื่องเร่งด่วนตอนนี้ของพวกเขาเช่นกัน

นี่เป็นเรื่องใหญ่ของทั้งเมืองอั้น และเป็นเรื่องเร่งด่วนมากด้วย

แต่ก่อนหน้านี้เจ้าเมืองอวี๋ไม่เคยคิดจะรีบแก้ปัญหาเหล่านี้ กลับกันเขาเอาแต่สนุกสนานไปวันๆ

"ท่านอ๋อง หมอ ยา และเสบียงเป็นสิ่งที่พวกเราต้องการมากที่สุดตอนนี้ขอรรับ" เฉิงอวิ๋นเจี้ยนรีบพูดประโยคนี้ออกมา จากนั้นก็มองปฏิกิริยาของอ๋องเจวี้ยนอย่างตึงเครียดและคาดหวัง

ถ้าหลังจากอ๋องเจวี้ยนได้ยินแล้วขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม เช่นนั้นก็แสดงว่า เรื่องพวกนี้สำหรับเขาแล้วแก้ไขได้ลำบาก

หลังจากเซียวหลันยวนได้ยินคำพูดเขาก็พยักหน้า ไม่ได้ขมวดคิ้ว ไม่มีสีหน้าเคร่งขรึม และพูดมาคำหนึ่งว่า "เรื่องพวกนี้จะมาถึงในทันที พวกเจ้าไปรวมสถิติให้ละเอียด ว่ามีคนป่วยเท่าไร ต้องการยาอะไร ส่วนไหนที่รู้ส่วนไหนที่ไม่รู้ ก็ทำรายการคร่าวๆ ออกมาก่อน"