อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2412

พอกลไกดังขึ้น ทั้งหมดรอบๆ ก็เหมือนกำลังเปลี่ยนแปลงไป

อันดับแรก พวกเขาเห็นว่ากำแพงด้านหลังเหล่านี้ไม่อยู่แล้ว ตอนที่มองไปทางพวกฟู่จิ้นเชินก็ไม่ใช่ความรู้สึกแปลกประหลาดเหมือนอยู่ห่างไกลนั่นแล้ว แต่มองเห็นได้จริงๆ แทน

"เปิดแล้วหรือ?"

จากมุมมองทางพวกฟู่จิ้นเชินจะเห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่า

ที่แท้กำแพงล้อมเหล่านั้น เหมือนค่อยๆ โดนกัดกร่อนจากบนลงล่างหายไปทีละชุ่นๆ

หลังจากกำแพงล้อมหายไปจนหมด พวกเขาก็มองเห็นพวกฟู่จาวหนิงทั้งสามคน

พวกเขายืนอยู่กลางพื้นที่ว่างผืนใหญ่ผืนหนึ่ง ที่นั่นเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี มีพุ่มดอกไม้ปลูกไว้ และตอนนี้พุ่มดอกไม้เหล่านั้นถูกปกคลุมไว้ด้วยหิมะ

และพื้นที่เล็กๆ ที่พวกเขาทั้งสามคนยืนอยู่ ก็มีเสาดำสนิทตั้งอยู่หลายต้น

พอมองเข้าไปด้านหน้าอีก ก็เป็นประตูวังสีแดง

ตำหนักที่ยิ่งใหญ่ในที่สุดก็ปรากฏแก่สายตาพวกเขาอย่างแท้จริง

กำแพงแดง บนกระเบื้องมีกองหิมะ

"เห็นวังจักรพรรดิแล้ว!"

ฟู่จาวเฟยประคองท่านปู่อยู่ ก็รู้สึกตื่นเต้นจนทนไม่ไหวขึ้นมา

"สวยงามจริงๆ ยิ่งใหญ่อลังการมาก" ผู้เฒ่าฟู่มองตำหนักแห่งนี้ ก็รู้สึกตื่นเต้นจนเบ้าตาร้อนวูบวาบ

กำแพงวังสูงมาก ประตูวังเองก็หนาหนัก

วังจักรพรรดิตงฉิง อยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

พวกฟู่จาวหนิงทั้งสามคนหมุนตัวไปทางวังจักรพรรดิตรงหน้า

เซียวหลันยวนก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ในจังหวะนี้เกิดความรู้สึกเหมือนใบไม้ร่วงหล่นคืนสู่รากเหง้าขึ้นมา

แปลกมาก ความรู้สึกนี้ลึกลับเสียจริง ใจของเขาสงบลงมาพอควรเลยทีเดียว

ดังนั้น ที่นี่ก็คือบ้านของเขาจริงๆ

"ประตูใหญ่วังจักรพรรดิ เปิดออกได้ไหม?" ฟู่จาวหนิงมองไปทางประตูวัง "จะมีกลไกอะไรอีกหรือเปล่า?"

ประตูวังหนาหนักสูงใหญ่ ถ้าหากลงดาลไว้ด้านใน การจะเปิดออกคงไม่ง่ายนัก

แต่ถ้าจะทำลาย มันก็น่าเสียดายเกินไป

"ข้าจะเข้าไปดูหน่อย"