อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2412

พอกลไกดังขึ้น ทั้งหมดรอบๆ ก็เหมือนกำลังเปลี่ยนแปลงไป

อันดับแรก พวกเขาเห็นว่ากำแพงด้านหลังเหล่านี้ไม่อยู่แล้ว ตอนที่มองไปทางพวกฟู่จิ้นเชินก็ไม่ใช่ความรู้สึกแปลกประหลาดเหมือนอยู่ห่างไกลนั่นแล้ว แต่มองเห็นได้จริงๆ แทน

"เปิดแล้วหรือ?"

จากมุมมองทางพวกฟู่จิ้นเชินจะเห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่า

ที่แท้กำแพงล้อมเหล่านั้น เหมือนค่อยๆ โดนกัดกร่อนจากบนลงล่างหายไปทีละชุ่นๆ

หลังจากกำแพงล้อมหายไปจนหมด พวกเขาก็มองเห็นพวกฟู่จาวหนิงทั้งสามคน

พวกเขายืนอยู่กลางพื้นที่ว่างผืนใหญ่ผืนหนึ่ง ที่นั่นเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี มีพุ่มดอกไม้ปลูกไว้ และตอนนี้พุ่มดอกไม้เหล่านั้นถูกปกคลุมไว้ด้วยหิมะ

และพื้นที่เล็กๆ ที่พวกเขาทั้งสามคนยืนอยู่ ก็มีเสาดำสนิทตั้งอยู่หลายต้น

พอมองเข้าไปด้านหน้าอีก ก็เป็นประตูวังสีแดง

ตำหนักที่ยิ่งใหญ่ในที่สุดก็ปรากฏแก่สายตาพวกเขาอย่างแท้จริง

กำแพงแดง บนกระเบื้องมีกองหิมะ

"เห็นวังจักรพรรดิแล้ว!"

ฟู่จาวเฟยประคองท่านปู่อยู่ ก็รู้สึกตื่นเต้นจนทนไม่ไหวขึ้นมา

"สวยงามจริงๆ ยิ่งใหญ่อลังการมาก" ผู้เฒ่าฟู่มองตำหนักแห่งนี้ ก็รู้สึกตื่นเต้นจนเบ้าตาร้อนวูบวาบ

กำแพงวังสูงมาก ประตูวังเองก็หนาหนัก

วังจักรพรรดิตงฉิง อยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว

พวกฟู่จาวหนิงทั้งสามคนหมุนตัวไปทางวังจักรพรรดิตรงหน้า

เซียวหลันยวนก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ในจังหวะนี้เกิดความรู้สึกเหมือนใบไม้ร่วงหล่นคืนสู่รากเหง้าขึ้นมา

แปลกมาก ความรู้สึกนี้ลึกลับเสียจริง ใจของเขาสงบลงมาพอควรเลยทีเดียว

ดังนั้น ที่นี่ก็คือบ้านของเขาจริงๆ

"ประตูใหญ่วังจักรพรรดิ เปิดออกได้ไหม?" ฟู่จาวหนิงมองไปทางประตูวัง "จะมีกลไกอะไรอีกหรือเปล่า?"

ประตูวังหนาหนักสูงใหญ่ ถ้าหากลงดาลไว้ด้านใน การจะเปิดออกคงไม่ง่ายนัก

แต่ถ้าจะทำลาย มันก็น่าเสียดายเกินไป

"ข้าจะเข้าไปดูหน่อย"

วังจักรพรรดิเองก็เช่นกัน

และเซียวหลันยวนพอเข้าไปก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอยู่นาน

"ด้านในไม่รู้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง หรือจะส่งคนเข้าไปดูอีกหน่อยดี?" เสิ่นเชี่ยวเองก็เป็นห่วง

เจ้าอารามโยวชิงส่ายหัว "ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไรแน่"

เขาคำนวณแล้วเมื่อครู่ เซียวหลันยวนครั้งนี้จะราบรื่น

และเซียวหลันยวนกับพวกของชิงอีจงเจี้ยนที่อยู่ด้านใน ก็มองเห็นกระดูกเรียงรายกันอยู่แถวหนึ่ง

กระดูกแถวนี้ เฝ้าอยู่ด้านในของประตู เรียงแถวหน้ากระดาน หลังพิงประตูวังอยู่

"ท่านอ๋อง นี่น่าจะเป็นองครักษ์ในครั้งนั้นกระมัง?"

เสื้อผ้าของคนเหล่านี้สลายหายไปตามกาลเวลาแล้ว กระดูกเองก็กรอบแล้วด้วย

เซียวหลันยวนนิ่งไปครู่หนึ่ง "จัดการหน่อย ย้ายไปไว้ข้างๆ ก่อน"

และเพราะต้องจัดการกระดูกเหล่านี้ พวกเขาจึงเสียเวลาไปพักหนึ่ง