อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2415

หลานหรงพาคนไปปิดประตูเมือง

เหล่าทหารกระจายกันเลียบไล่ตามกำแพงเมืองเพื่อตรวจสอบ

ที่วังจักรพรรดินี่ ทุกคนก็แยกย้ายกันตรวจสอบทุกตำหนัก

และผลการตรวจสอบของพวกเขาก็คือ...

"ในวังจักรพรรดิไม่มีใครอยู่เลย ยิ่งไปกว่านั้นตัวตำหนักก็ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ มีฝุ่นอยู่บ้าง พวกม่านบางส่วนเสียหายไปแล้ว แต่ถ้าจัดการเก็บกวาดเสียหน่อยก็พอพักชั่วคราวได้"

เซียวหลันยวนกลับมาบอกผลการตรวจสอบของพวกเขากับฟู่จาวหนิง

แม้จะสำรวจสถานที่ทั้งหมดไม่ทัน แต่ตอนนี้ถ้าแค่จะเก็บกวาดสองสามตำหนักออกมาก่อน ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

"คิดไม่ถึงเลยว่าวังจักรพรรดิตงฉิงจะรักษาไว้ได้ดีขนาดนี้" ฟู่จาวหนิงเองก็ทอดถอนใจ

"ข้าให้คนไปเก็บกวาดแล้ว มีตำหนักหนึ่งชื่อตำหนักฝูกวง พวกเราพักที่นั่นกันก่อนดีไหม?"

ตำหนักฝูกวงนั้น ว่ากันว่า แต่ก่อนเป็นตำหนักที่องค์รัชทายาทหญิงพำนักอยู่

ที่นั่นประณีตงดงามและโอ่อ่ามาก

ยิ่งไปกว่านั้น พอเขาเข้าไปก็มีความรู้สึกว่า ฟู่จาวหนิงน่าจะชอบ

"ได้ แล้วแต่ท่านเลย"

"พวกท่านลุงเล็กเองก็พักในตำหนักฝูกวงได้ชั่วคราว พรุ่งนี้ค่อยออกหาสถานที่อื่น"

"พวกเราไปดูกัน" เสิ่นเสวียนกับฟู่จิ้นเชินล้วนลุกขึ้นมา เตรียมตัวจะออกไปดู

ฟู่จิ้นเชินคิดๆ เอ่ยขึ้นว่า "ข้าจำได้ว่าเคยเห็นในหนังสือของตงฉิง มีตำหนักไท่หลิน พวกเราไปดูที่นั่นกันก่อนได้"

ที่นั่นเหมือนจะเป็นสถานที่พักของพวกนางกำนัล

"ไปดูหน่อยก็ได้"

ฟู่จาวหนิงถูกเซียวหลันยวนจูงไปที่ตำหนักฝูกวง ระหว่างทาง ทุกหนแห่งล้วนเป็นทิวทัศน์สวยงาม และพวกเขาไม่เห็นสิ่งไม่ดีอะไรเลย ไม่มีโครงกระดูก ไม่มีกลิ่นไม่พึงประสงค์ หรือแม้แต่สวนที่ปลูกดอกไม้ฤดูหนาว ก็ยังมีดอกเหมยบานสะพรั่ง ลมพัดโชยกลิ่นหอมอ่อนๆ

ถ้ามาพินิจกันตอนกลางวัน ไม่รู้ว่าจะงามสักขนาดไหน