อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2442

"หนิงหนิง เป็นแบบที่เจ้าว่าก่อนหน้านี้เลย ลัทธิเทพทำลายล้างหมายปองตงฉิงมาหลายปีแล้ว เช่นนั้นก็อธิบายได้ว่าพวกเขาที่จริงมาถึงตงฉิงนานแล้ว ไม่แน่ ความลับมากมายของตงฉิง ตอนนี้พวกเขาอาจจะเข้าใจยิ่งกว่าพวกเราเสียอีก"

เซียวหลันยวนตอนนี้กังวลกับอีกปัญหาหนึ่ง

"ดูจากสถานการณ์เมืองอั้นที่พวกเราเจอมาครั้งนี้ ข้าก็อยากจะเชื่อ ว่าสถานการณ์บาดเจ็บล้มตายของตงฉิงในครั้งนั้นอาจจะเบากว่าที่คนนอกรู้ หรือก็คือ ตงฉิงอาจจะมีประชาชนของหลายเมืองหรือหลายหมู่บ้าน ที่คอยปกป้องบ้านของตนอยู่"

เขาบอกฟู่จาวหนิงว่า "และเพราะเหตุผลต่างๆ นานา ประชาชนที่รอดชีวิตไม่มีหนทางจะเดินต่อ และไม่มีหนทางที่จะออกจากตงฉิง และพวกเขาอาจคิดว่าไม่จำเป็น หรือไม่รู้สถานการณ์ภายนอกว่าเป็นอย่างไร จึงไม่กล้าออกไปกัน"

พวกฟู่จาวหนิงกับผู้อาวุโสจี้พอได้ยินคำนี้ของเซียวหลันยวน ก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ ว่านี่ก็เป็นไปได้มากอยู่

"ดังนั้น ประชาชนที่ยังมีชีวิตอยู่ของตงฉิง จำนวนน่าจะมากกว่าที่พวกเราจินตนาการกันไว้ ไม่มีทางจะมีอยู่แค่เมืองอั้นแห่งเดียวแน่นอน"

พอคิดถึงจุดนี้ เซียวหลันยวนก็รู้สึกว่าซับซ้อนหน่อยๆ

นี่ถือเป็นเรื่องดี เป็นเรื่องมงคลที่ทำให้เขาดีใจมากได้แท้ๆ

แต่ตอนนี้ดูแล้ว คนของลัทธิเทพทำลายล้างเข้ามาในตงฉิงนานแล้ว ไม่เคลื่อนไหวอะไรเลยมากกว่าครึ่งปี เป็นไปได้มากว่าพวกเขาคงจะพบฐานที่มั่นที่จะตั้งรกรากได้แล้ว

"ตอนนี้ข้ากังวล ว่าประชาชนเหล่านั้นจะถูกลัทธิเทพทำลายล้างควบคุมไปแล้ว"

เขากลับมาสืบทอดตงฉิงต่อ เช่นนั้น ประชาชนเหล่านี้ก็คือประชาชนของเขา ตอนนี้เขามองคนเหล่านี้เป็นความรับผิดชอบของตนเองไปแล้ว แน่นอนว่าต้องไม่หวังให้ประชาชนเกิดเรื่อง

"ท่านรู้สึกว่า คนของลัทธิเทพทำลายล้างสามารถควบคุมประชาชนของตงฉิงจำนวนมากได้หรือ?" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "กระทั่งว่าเริ่มกดขี่พวกเขาแล้วด้วย?"

ผู้อาวุโสจี้ถามขึ้นข้างๆ "คนของลัทธิเทพทำลายล้างนั่นทำไมถึงไม่ยึดเมืองหลวงกับวังจักรพรรดิไปเลยล่ะ?"

ถึงอย่างไร ถ้าจะยึดครองตงฉิงจริง ตำแหน่งเมืองหลวงก็คือสูงที่สุดแล้ว